Fanfic Daiya no A
กำแพงเลขแปด
[Afterwards : 03]
Pairing : Miyuki Kazuya x Sawamura Eijun
Rating : SFW
เช้าวันที่เจ็ดของการรับเลี้ยงเด็ก
เอย์จุนปวดกล้ามเนื้อดังคาด ตั้งแต่เอวลงไปร้าวระบม
เป็นเรื่องน่าดีใจที่หุบขาได้มากกว่าเมื่อวานแต่ความปวดนี่มันอะไรกัน
เขาเคยมั่นใจความอึดของตัวเอง ทนการฝึกการกดดันอันแสนสาหัสได้ ร่างกายและจิตใจแข็งแกร่งประหนึ่งหินผา
เจออะไรไม่มีถอย
แล้วดูสภาพ...
เพราะสังขารเหรอ
แต่สามสิบต้นก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้นนะ...
ผ่านไปสามวันอาการยังตกค้าง ดังนั้นตอนอิซาชิกิ
จุนมารับลูกสาว เอย์จุนจึงยังไม่หายสนิท อย่างไรก็ตาม อาการเคล็ดขัดยอกไม่ได้ร้ายแรงขนาดสังเกตได้
ลำพังแค่ปวดเมื่อยเวลาขยับตัวไม่ใช่ปัญหาใหญ่ อีกทั้งรุ่นพี่ยังไม่ใช่คนช่างสังเกต
หรือต่อให้สังเกตก็คงไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง
คุณพ่อขาโหดพอเห็นลูกสาวตัวน้อยที่ไม่ได้เจอกันนานก็เปลี่ยนโฉมหน้า
ทำตัวเป็นพ่อเห่อลูกตามตำราไม่มีผิดเพี้ยน หากคาโยะมีส่วนใดบุบสลาย
เอย์จุนเห็นภาพตัวเองถูกแยกส่วนโยนทิ้งแม่น้ำลอยมา โชคดีที่เขาตั้งใจดูแลแม่หนู
เห็นเด็กหญิงเข้ากับตนได้ดี รุ่นพี่ก็ไม่มีความคิดจะก่อคดีอุกฉกรรจ์แล้ว
สองสามีภรรยาหอบหิ้วของฝากมาให้มิใช่น้อย มีทั้งของกินของใช้
พ่อบ้านอย่างมิยูกิหน้าบานเป็นจานเชิง
บอกว่าถ้าไม่รังเกียจเชิญทานข้าวด้วยกันสักมื้อ
แต่สองสามีภรรยาบอกว่าอยากกลับไปพักผ่อน ไม่รบกวนดีกว่า ขอบคุณสำหรับคำชวน
เอย์จุนมองเด็กหญิงผู้กำลังเกาะบ่าคุณพ่อหน้าหนวด
ปากบอกรุ่นพี่ทั้งสองว่าถ้าคราวหน้ามีเรื่องอะไรอีกก็เรียกตนได้ ไม่ต้องเกรงใจ
ก่อนจากกัน คาโยะเกาะขาเขาแน่น รู้ว่าถึงเวลาต้องกลับบ้าน
เธอย่นคิ้ว ทำตาแดงๆ แม้คิดถึงพ่อแม่เป็นที่สุด
แต่คุณอาคนนี้คลุกคลีกับตนมาหลายวัน สำหรับเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
ค่อนข้างจะทำใจลำบากเมื่อถึงเวลาต้องแยกจาก
อิซาชิกิช้อนตัวลูกสาวอย่างอ่อนโยน
บอกว่าเดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก จากนั้นหักดิบด้วยการเดินออกไปโดยไม่รั้งรอ เกรงว่ายิ่งยื้อยิ่งแยกลำบาก
ทาคาโกะเป็นตัวแทนค้อมตัวให้พวกเขาทิ้งท้าย
กล่าวขอบคุณสำหรับหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา
พายุผ่านพ้นไป
หน้าบ้านซาวามุระหลงเหลือเพียงชายหนุ่มสองคน
เจ้าบ้านหน้าหมองลงเล็กน้อย
“รู้สึกเงียบเหงาขึ้นเยอะเลยเนอะ...”
“วันนี้ผมจะรีบกลับแล้วกันนะครับ”
มิยูกิโอบไหล่คนข้างกาย จุมพิตข้างขมับเบาๆ ก่อนพาเดินกลับเข้าบ้านอย่างเป็นธรรมชาติ
แดดยามสายเริ่มแผลงฤทธิ์
ได้เวลาเตรียมตัวไปบริษัท เปลี่ยนชุดเมื่อไหร่ต้องออกจากบ้านทันที
เพราะมีแขกโผล่มาเลยพลาดโอกาสจู๋จี๋ยามเช้าอย่างน่าเสียดาย กระนั้น
หลังจากนี้เอย์จุนมีช่วงเวลาอยู่ติดบ้านนานกว่าตอนเป็นมืออาชีพ
เรื่องนี้ช่วยปลอบประโลมจิตใจของมิยูกิได้ไม่น้อย
ชายหนุ่มยืนตัวตรง
มองคนรักที่ช่วยตนแต่งตัวอย่างขะมักเขม้น ตอนนั้นเองที่นึกอะไรขึ้นได้
“ซาวามุระซัง จำที่เคยสัญญากับผมได้ใช่ไหมครับ”
“หืม?”
ดวงตาคู่โตยังจับจ้องอยู่ที่ปกเสื้อ
คล้อยหลังกลัดกระดุมเม็ดบนสุดเสร็จก็เปลี่ยนใจปลดออก
เอย์จุนคิดว่ามิยูกิใส่เชิ้ตแบบไม่ผูกไทดูดีกว่า งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน ไหนๆ
บริษัทมิยูกิก็ไม่เคร่งเรื่องเครื่องแต่งกาย...ตัดสินใจได้ค่อยเงยหน้ามองคนอ่อนวัยกว่า
เมื่อครู่ได้ยินเสียง หากไม่ทันจับใจความจึงไม่รู้ว่าพูดอะไรออกมา
บางครั้งมิยูกิจะพูดเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องตอบ
เหมือนเล่าอะไรให้ฟังเรื่อยเปื่อย เอย์จุนคิดว่าหนนี้คงเป็นกรณีเดียวกัน ดังนั้นจึงเพียงตีหน้าซื่อ
ทำเหมือนรับฟังตามปกติ ทว่ามิยูกิไม่ได้พูดอะไรไร้สาระ
เขา ‘ถาม’
เมื่อเอย์จุนไม่ ‘ตอบ’
จึงทราบได้โดยพลันว่าอีกฝ่ายไม่ฟัง
น่าจับตีก้นสักที...
“คุณเคยบอกว่าถ้าเด็กคนนั้นกลับไปเมื่อไหร่จะตามใจผมทุกอย่าง”
“...เรื่องนั้นไม่ใช่นายขอไปแล้วเรอะ”
เอย์จุนซึ่งยังคงปวดกล้ามเนื้อจากการถูกเล่นงานหน้าเขียวคล้ำ
หากโดนจับแหกขาอย่างไม่ปราณีซ้ำเอาตอนนี้เกรงว่าอาการคงทรุด
ปีนลงจากเตียงไม่ไหวของจริง เห็นสีหน้าดังกล่าว มิยูกิถอนหายใจดังเฮือก
เผยสีหน้ากลัดกลุ้มอย่างไม่คิดปิดบัง
“คุณคิดว่าผมจะขออะไรแบบนั้นเหรอครับ
จะยอมเสียสิทธิพิเศษไปง่ายๆ ด้วยเรื่องพรรค์นี้เหรอ”
ความหมายคือมั่นใจในความสามารถตัวเองว่าจะชักจูงให้เอย์จุนคล้อยตามได้โดยไม่ต้องอาศัยข้อเรียกร้องพิเศษ
แล้วจะเอาคำมั่นสัญญาที่ลาภลอยได้มามาใช้เปล่าๆ ปลี้ๆ ทำไม
มิยูกิไม่มั่นใจนักว่าเอย์จุนคิดอย่างนี้เป็นเพราะเห็นเขาเป็นคนหมกมุ่นหรือไม่มีอะไรอยากได้เป็นพิเศษกันแน่
ดวงตาหลังเลนส์แว่นเหลือบไปเห็นนาฬิกาในห้องนอน
ต่อให้อยากคุยให้รู้เรื่อง ทว่าโอ้เอ้ต่อไม่ได้แล้ว เห็นทีต้องปิดประเด็นลงตรงนี้
“เอาเป็นว่า กลับมาก่อนค่อยคุยแล้วกันนะครับ
ผมต้องไปทำงานแล้วล่ะ”
เอย์จุนได้แต่ยิ้มเอ๋อๆ
ตอนส่งคนรักไปทำงานจากหน้าบ้าน
เข้าใจแล้วก็จริงว่าที่โดนกดไม่ยั้งแรงเจ้าตัวไม่ได้ใช้คำขอ
กระนั้นยังนึกไม่ออกว่ามิยูกิต้องการอะไร สีหน้าที่เหมือนจะบอกว่าตัวเองไม่ได้คิดแต่เรื่องใต้สะดือบอกว่าเรื่องที่อยากขอคงห่างไกลจากเรื่องลามก
ดังนั้นไม่ต้องกังวลเกินเหตุว่าจะถูกจับมัด ถ่ายวิดีโอ
หรือแต่งคอสเพลย์...มิยูกิบอกว่าถ้าเป็นกรณีพวกนี้ตนรับได้ เอย์จุนจึงแอบกังวลปนขวัญผวาว่าวันดีคืนดีคนรักจะถือเชือกแล้วยิ้มหวานย่างสามขุมเข้าหา
อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากเรื่องนี้ เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่ามิยูกิอยากได้อะไรจากตัวเองกันแน่
หลังคนใส่แว่นออกไปทำงาน
เอย์จุนนอนเหม่ออยู่ที่เก้าอี้ยาวนอกบ้าน ครุ่นคิดถึงอนาคต
อีกอาทิตย์กว่าเขาต้องเริ่มไปทำงานที่โรงเรียน
เรื่องไปเที่ยวไกลๆ จึงตัดทิ้งไปเลย กว่ามิยูกิจะออกห่างจากบริษัทได้
เหลือวันว่างให้ใช้ร่วมกันนิดเดียวเท่านั้น เรื่องเที่ยวที่เจ้าตัวเคยพูดให้ได้ยินจึงไม่น่าเป็นไปได้
...คงไม่ใช่ให้ออกจากงานกระมัง
...
เฮ้ ไม่หรอก ไม่ทำอะไรเอาแต่ใจแบบนั้นหรอกน่า
มิยูกิรู้ความจะตาย ไม่คิดให้เขาแห้งเหี่ยวตายอย่างนี้อยู่แล้ว
คนอยู่ไม่สุขอย่างเขาไม่มีทางอยู่เฉยติดบ้านได้หรอก ไอ้เรื่องจะให้แฟนหาเลี้ยงแล้วตัวเองนั่งกินนอนกินยังไงก็ทำไม่ได้
เพราะทำไม่ได้เลยต้องขอเป็นกรณีพิเศษ...
...
อย่าปักใจแบบนั้นเซ่! ไม่ใช่หรอก!
ต่อให้มิยูกิขอ เรื่องนี้ยังไงก็ไม่ไหว
เป็นโค้ชให้ทีมม.ปลายน่าสนุกจะตาย ถึงเด็กวัยนี้จะรับมือยากไปบ้างแต่ก็รับมือง่ายกว่าผู้ใหญ่พันเหลี่ยมร้อยเล่ห์เป็นไหนๆ
ทำงานกับเด็กน่าจะสนุกกว่าผู้ใหญ่ สร้างความฝันด้วยกัน ไปพิชิตมันด้วยกัน
การช่วยผลักดันเด็กรุ่นใหม่ สำหรับเอย์จุน แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
คนคิดมากพลิกตัวไปมาบนเก้าอี้ใต้ร่มไม้
ชักคิดเป็นจริงเป็นจังว่าจะถูกบีบบังคับให้ออกจากงานจริงๆ
แถมยังรับปากไปแล้วด้วยว่าจะทำตามคำขอทุกเรื่อง...ทำยังไงดี
ลองมิยูกิจริงจังเข้าหน่อย ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่เคยปฏิเสธสำเร็จ ลงตกปากรับคำไปแล้ว
จะกลืนน้ำลายตัวเองก็ทำไม่ได้อีก
ชายหนุ่มวิตกกังวลจนลืมเวลา
กระทั่งแดดไล่ร่มเงาจนหมดนั่นแหละถึงได้หนีร้อนขึ้นบ้าน
ปรากฏว่านาฬิกาบอกเวลาบ่ายสาม คิดอะไรไร้สาระตั้งแต่สายยันบ่ายคล้อย
ดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปสามารถทำได้
แต่น่าเสียดายที่มันไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ
เอย์จุนไม่อาจนับถือความสามารถในการเพ้อเจ้อของตัวเองได้จริงๆ
มิยูกิกลับมาถึงบ้านหลังจากนั้นไม่นาน พบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งกอดเข่าตาเบิกโพลงอยู่ริมกำแพง
พูดพึมพำเสียงแผ่ว คล้ายกับกำลังประกอบพิธีกรรมน่าสงสัย บางทีถ้ามีโต๊ะบูชากับสายสิญจน์ผูกโยง
เขาอาจแหกปากร้องอย่างตื่นตระหนกก็ได้
มาถึงก็เจออะไรแบบนี้ รู้สึกเหนื่อยอยู่เหมือนกัน
“เป็นอะไรไปครับ”
ได้ยินเสียงคุ้นเคย
ใบหน้ามืดทึบเงยขวับอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่นเรื่องที่รบกวนจิตใจออกไปตามสัญชาตญาณ
“ที่ว่านายอยากขอน่ะ เรื่องอะไรเหรอ”
มิยูกิซึ่งยืนโน้มตัวเข้ามาหา
สองมือเท้าเข่า...นิ่งไปอึดใจ จากนั้นเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ เหมือนนึกอะไรได้
“นึกว่าอะไร กำลังคิดมากเรื่องนั้นอยู่เหรอครับ...ผมแค่อยากให้คุณคัมมิ่งเอาท์น่ะ
ไม่น่าใช่เรื่องต้องหดหู่ขนาดนั้นนะ”
“เอ๊ะ?”
บรรยากาศมืดมนละลายหายไปเมื่อสิ่งที่ได้ยินเป็นอีกเรื่องซึ่งห่างไกลจากเรื่องที่ตนคาดการณ์ไว้ราวครึ่งปีแสง
เอย์จุนกระพริบตาปริบ “คัมมิ่งเอาท์?”
รอยยิ้มพิมพ์ใจแต่งแต้มบนใบหน้าชวนมองของอีกฝ่าย
หางตาที่ตกลงนิดๆ
และประกายอ่อนโยนทำให้กลิ่นอายรอบตัวมิยูกิสะอาดบริสุทธิ์ขึ้นจมหู
หากมีสตรีเพศคนใดเห็นเจ้าตัวตอนนี้ แปดในสิบต้องหลงรักเป็นแม่นมั่น
จะว่าไปแล้วก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์พันลึก ทั้งที่บริหารเสน่ห์ได้คล่องแคล่ว กลับไม่มีผู้หญิงมาตามพัวพันให้ความสัมพันธ์กับเอย์จุนร้าวฉาน...ดูถูกทักษะการรักษาระยะห่างรวมทั้งการวางตัวในสังคมของมิยูกิ
คาซึยะไม่ได้เลยจริงๆ
“จะว่าคัมมิ่งเอาท์ก็ไม่เชิง
ควรบอกว่าอยากให้ประกาศตัวว่าคนที่เป็นแฟนคุณคือผมน่ะครับ”
“...”
“ดูเหมือนคุณจะไม่ได้ปิดบังเรื่องมีคนรักก็จริง
แต่คราวนี้ถ้ามีคนถามก็อยากให้พูดชัดๆ ไปเลยว่าเป็นผม ออกจากวงการแล้วแบบนี้คงไม่มีปัญหาใช่หรือเปล่า...ผมไม่ได้อยากสร้างปัญหาให้คุณนะครับ
ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
หางเสียงแฝงความเศร้าสร้อยจนคนฟังมือไม้อ่อนปวกเปียก
หากมีความสามารถในการบีบน้ำตา ไม่แน่อาจเห็นดวงตาของคนมากเล่ห์มีหยาดน้ำเคลือบอยู่บางๆ...โชคดีที่มิยูกิไม่เก่งกล้าขนาดนั้น
ทว่าแค่ตีหน้าหม่นหมอง คนมองก็แพ้หมดรูปแล้ว
เอย์จุนละล้าละลัง ทำมือทำไม้ไม่ถูก “ยะ
อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”
...ตกหลุมดักเข้าเต็มเปา
คบกันมาก็หลายปี ไม่มีพัฒนาการเลย
ขณะที่คนหนึ่งลอบหัวเราะชั่วร้ายภายใต้หน้ากากอมทุกข์
อีกคนกุลีกุจอดึงคนงามผู้หม่นหมองไปนั่งพักบนโซฟา ปรนนิบัติพัดวีหาน้ำให้ดื่ม
มิยูกิซึ่งหอบหิ้วสัมภาระจากที่ทำงานมาด้วยวางของลงอย่างทะนุถนอม
“ไม่ได้จริงๆ สินะครับ...”
“มันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร”
ปากไวตอบปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ แม้รู้สึกตัวภายหลัง
หากเอย์จุนไม่มีแก่ใจมาตีอกชกหัว ในเมื่อเขาคิดว่ามันไม่เป็นไรจริงๆ...เพียงแต่อดกังวลเล็กๆ
ไม่ได้
มิยูกิแสร้งมองทางอื่น ทำเหมือนไม่กล้าสบตา
“ขอโทษครับ บางทีผมอาจเอาแต่ใจเกินไป ทั้งที่ทำให้คุณลำบากใจแท้ๆ...ถือว่าผมไม่ได้พูดอะไรแล้วกันนะครับ”
“เฮ้ บอกว่าไม่ใช่แบบนั้น
ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ...นี่มองฉันสิ ว้า ทำไมวันนี้อารมณ์อ่อนไหวง่ายจังเลยล่ะ
หรืองานไม่ราบรื่น?”
เปล่าครับ แหลต่างหาก...
คิดส่วนคิด
มิยูกิไม่โง่ประจานตัวเองให้เสียเรื่อง เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบ แน่ใจเต็มร้อยว่าของที่ต้องการอีกไม่นานเอย์จุนจะประเคนให้
แม้ผันตัวเป็นโค้ชประจำโรงเรียน
งานในวงการยังวิ่งเข้าหาเอย์จุนอยู่เนืองๆ ไม่รู้จะมีคนหมายตาคนรักของตนอยู่สักเท่าไหร่
อย่าว่าแต่ผู้หญิง ผู้ชายที่มีรสนิยมชอบผู้ชายด้วยกันก็มีไม่น้อย
เพื่อขจัดความยุ่งยากแม้เพียงส่วนหนึ่ง มิยูกิอยากให้เอย์จุนพูดชัดๆ
ไปเลยว่ามีเจ้าของแล้ว อย่ายุ่ง!
ต่อให้ตอนนี้สวมแหวนได้เพราะไม่ต้องพะวงกับมือซ้ายเท่าแต่ก่อน
ใจเขาก็อยากประกาศอยู่ดีว่าซาวามุระ เอย์จุนเป็นของใครกันแน่
คนอื่นจะหาว่าเขาขี้หวงก็ช่าง แต่มิยูกิ คาซึยะ คือคนรักของซาวามุระ เอย์จุนจริงๆ
ในเมื่อไม่ได้ทำผิดต่อใคร ทำไมจะแสดงออกไม่ได้
...นี่ถ้าแต่งงานกันได้อะไรๆ ก็คงง่ายกว่านี้
คำขอร้องนี้
มองผิวเผินเหมือนตั้งจากความเอาแต่ใจเป็นหลัก ทว่าเขาคิดถี่ถ้วนแล้ว
มิยูกิใจเย็นและรอบคอบเสมอ ไม่ผลีผลามทำอะไรไม่ยั้งคิดแน่นอน
เรื่องจงใจสร้างความลำบากให้คนรัก...บอกได้แค่ว่าคนอย่างเขาไม่มีทางทำได้ลง
ในสังคมปัจจุบันนั้น ปากบอกยอมรับเพศทางเลือกมากขึ้น
หากก็ยังอดมองด้วยสายตาแปลกแยกไม่ได้
การประกาศตัวว่ามีคนรักเป็นชายเหมือนกันย่อมส่งผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตใหญ่หลวง
โดยเฉพาะเมื่อเอย์จุนเป็นบุคคลสาธารณะที่ถูกจับตามองรอบด้าน
ไม่มีทางเสียล่ะที่จะไม่มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ บางทีอาจโดนตั้งคำถามเชิงโจมตีด้วยก็ได้
แต่หลังจากนี้เอย์จุนจะไปทำงานกับเด็ก
เด็กสมัยใหม่มีความคิดความอ่านแตกต่างจากผู้ใหญ่
เรียกได้ว่าอยู่คนละรุ่นก็ได้รับการบ่มเพาะจากสังคมคนละแบบ...คงเลี่ยงสายตาหวาดระแวงจากนักเรียนชายไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ทว่ามิยูกิยังคิดว่าต้องมีคนจำนวนไม่น้อยเปิดกว้าง
สมัยนี้รสนิยมทางเพศไม่ใช่ตัวตัดสินทุกอย่าง โลกก้าวไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
ผู้มีชื่อเสียงในต่างประเทศมากมายก็ไม่ได้ชอบเพียงเพศตรงข้าม ญี่ปุ่นแค่พังค่านิยมเดิมๆ
ช้ากว่าเท่านั้น
อย่างบริษัทของมิยูกิ
ประธานไม่สนใจชีวิตส่วนตัวของลูกน้องเลย สิ่งที่เห็นค่ามีแต่ความสามารถ
ใครทำเงินได้จ้าง ใครทำเงินไม่ได้ไม่จ้าง ไม่ว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร
ขอแค่ไม่ลากบริษัทลงน้ำ...เช่นติดยาแล้วไปไล่ฟันคน...เขาไม่สนใจทั้งสิ้น
เงื่อนไขมีเพียงอย่างเดียว ทำงานที่ได้รับมอบหมายให้ได้ แค่นั้น จบ
หากสบโอกาสบอกว่าตนเป็นแฟนเอย์จุน
มิยูกิไม่เพียงไม่กังวล...ทนรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวด้วยซ้ำ เพื่อนร่วมงานจะมองยังไงเขาไม่สนอยู่แล้ว
คนที่คบผิวเผินแล้วไม่คิดทำความเข้าใจในตัวเขาก็ไม่มีค่าให้เขาใส่ใจ สรุปคือ
เรื่องตัวเองมิยูกิไม่เก็บมาคิดตั้งแต่ต้น
ห่วงก็แต่ทางเอย์จุนว่าจะกระเทือนมากน้อยเพียงใด อันที่จริงจากการประเมินของเขา
มีโอกาสที่เรื่องจะกลายเป็นแย่มากกว่าดีเกินครึ่ง เพียงแต่ถอนตัวมายืนข้างสนาม
วิกฤตน่าจะบรรเทาเบาบางลงกว่าตอนยืนบนเนินในฐานะนักกีฬา จากคติลงมือช้าไม่สู้เร็ว
แม้ความปลอดภัยยังง่อนแง่น แต่คิดว่าเป็นเวลาสมควรแก่การเปิดตัวคนรัก
อย่างไรก็ตาม
สมมติเกิดกรณีสู้หน้าสังคมไม่ไหวขึ้นมา มิยูกิยินดีทำงานหาเลี้ยงอยู่แล้ว ผลลัพธ์จะออกมาทางไหนเขาล้วนพึงพอใจ
ปัญหาอยู่ที่คนข้างๆ ต่างหาก
“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไม่เป็นไรครับ แค่เป็นเรื่องที่อย่างน้อยก็อยากลองขอดูให้ได้น่ะ
เวลามีคนถามเรื่องแฟน เพราะคุณเป็นคนมีชื่อเสียงผมเลยออกชื่อไม่ได้ ทั้งที่ความจริงไม่ได้อยากหลบๆ
ซ่อนๆ...อ๊ะ ขอโทษครับ ไม่ได้จะกดดันนะ” หลุดใจจริงออกไปขนาดนั้น กระทั่งตัวคนพูด
ทั้งที่ไม่ได้จงใจยังรู้สึกเหมือนจงใจ ยิ่งพิจารณาประกอบนิสัยแท้ๆ
ยิ่งไม่น่าเชื่อว่าไม่อยากกดดัน มิยูกิจนใจเล็กน้อย พยายามพูดต่อไปโดยระมัดระวังกว่าเดิม
“ก่อนหน้านี้เพราะกลัวว่าถ้าซี้ซั้วพูดออกไปโดยไม่ตกลงกันก่อนจะทำให้คุณลำบากเลยบอกไปแค่มีแฟน
คนอื่นไม่ค่อยเชื่อผมเท่าไหร่ คิดว่าแค่หาข้ออ้างไม่ไปเที่ยวต่อหลังเลิกงานหรือไปงานจับคู่
ไม่ก็ใช้เป็นข้ออ้างสำหรับปฏิเสธคนที่เข้ามาหา...รู้สึกลำบากใจจริงๆ
อีกอย่างคุณอยู่ในที่แจ้ง มีคนชอบคุณตั้งเยอะ...เรื่องหึงก็เป็นอีกเหตุผลสำคัญที่อยากให้บอกชัดๆ
ว่ามีแฟนแล้วครับ”
เป็นเหตุผลสำคัญที่สุดเลยด้วย...
มิยูกิคิดว่าหากประกาศ บางทีงานออกสื่อของเอย์จุนอาจจะเบาลง
หรือไม่มีเข้ามาเลย
ผู้ชายด้วยกันแต่งงานกันไม่ได้ ไม่มีพันธะตามกฎหมาย
ฐานที่มั่นไม่แข็งแรง เกรงว่าจะพังครืนเอาสักวัน
อย่างน้อยเลยอยากบอกความสัมพันธ์ให้คนอื่นรู้...อย่างน้อยให้คนอื่นรับรู้ก็ยังดี
“นาย...จะให้ฉันตั้งโต๊ะแถลงข่าวเหรอ?”
เอย์จุนไม่ได้ปฏิเสธ กลับถามด้วยสีหน้าแหยงๆ
เหมือนถูกบังคับให้กินนัตโตะสามถ้วย ดูเหมือนจะไม่มีปัญหากับการทำตามคำขอร้องอย่างที่มิยูกิวิตกกังวลในทีแรก
ดันไปใส่ใจรายละเอียดยิบย่อยแทน
ถึงอย่างนั้นมิยูกิก็คิดว่ามันน่าอายเหมือนกันถ้าจะตั้งโต๊ะเพื่อประกาศว่า
‘นี่แฟนหนุ่มของผมครับ’...มันตลกมาก คนอื่นมองก็คงคิดว่าหมอนี่สำคัญตัวเองผิดอยู่หรือเปล่า
ใครอยากรู้กัน
แถลงข่าวไม่ได้หรอก
“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ”
ลำพังแค่คิดก็ทำหน้าปั้นยาก มิยูกิเกาแก้มอย่างทำตัวไม่ถูก
“ขอโทษที่ไม่ได้ใส่รายละเอียด แต่คุณตั้งใจจะเปิดเผยจริงๆ เหรอครับ ทำได้ใช่ไหม?”
“ก็บอกแล้วไงว่าถ้าไม่เกินกำลังอะไรก็ได้
ไม่มีปัญหา อีกอย่างตอนนี้ฉันก็เป็นแค่โค้ชโรงเรียนม.ปลาย
ต่อให้บอกว่าคนที่ชอบเป็นผู้ชายก็คงไม่โดนสมาคมผู้ปกครองแบนหรอกมั้ง มีแฟนแล้ว ไม่ได้จะไปทำรุ่มร่ามกับเด็กซะหน่อย”
เอย์จุนมองโลกในแง่ดีอย่างมาก
หรือไม่ก็แค่ไม่คิดอะไรซับซ้อนวุ่นวาย จะว่าไป
ถ้าชีวิตคิดอะไรเรียบง่ายได้ตลอดคงมีความสุขไม่น้อย น่าจะมีคนอิจฉาเขามากมายทีเดียว
“จริงๆ นะ?” มิยูกิยิ้มออกมา...รอยยิ้มซื่อๆ
เหมือนเด็ก นานแล้วที่เจ้าตัวไม่ได้ยิ้มกว้างขนาดนี้ “จริงเหรอครับ ได้จริงๆ เหรอ”
รู้สึกเหมือนได้เห็นเด็กชายตัวน้อยคนเดิมอีกครั้ง
ชายหนุ่มยิ้มยิงฟันจนตาหยี “อื้อ!”
“ดีจัง นึกว่าคุณจะห่วงหน้ามากกว่านี้เสียอีก...”
“...”
ศักดิ์ศรีของฉันโดนทำลายป่นปี้ตั้งแต่เสียจิ้นให้เด็กที่เพิ่งขึ้นม.ปลายแล้วเฟ้ย...เอย์จุนกลืนความคับข้องใจลงไป
ฉลาดหลักแหลมขึ้นมาทันควันว่าขืนพูดเรื่องนี้อาจไปกดติดสวิทช์แปลกๆ
ของคนที่เรียบร้อยแต่เปลือกเอา ตอนนี้เจ้าตัวกำลังคึกคักเสียด้วย
ไม่ควรฝังตัวเองลงหลุมโง่ๆ ด้วยประการทั้งปวง
มิยูกิไม่ได้ค่อนแคะ เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ
การประกาศตัวว่าเป็นคนรักเพศเดียวกันเป็นเรื่องใหญ่
แม้มิยูกิรู้ว่าเอย์จุนไม่ได้ชอบผู้ชายเรี่ยราด แต่ชอบแค่ตน
ทว่าคงไม่มีใครคิดสืบเสาะข้อมูลเชิงลึกอยู่แล้ว
“แล้ว...นายจะเอาไงต่อ”
เมื่อได้ยินคำถาม รอยยิ้มซุกซนฉายบนใบหน้าคมคายชวนมอง
แก้วน้ำถูกวางอย่างไร้สุ้มเสียง นิ้วเรียวยาวซึ่งจับแต่ปากกาดินสอจนนูนเล็กน้อยชูขึ้นในระดับสายตา
“แหวนไงครับ”
“เฮะ?”
“แหวนคู่น่ะ” มิยูกิยิ้ม “ใส่เอาไว้คนอื่นจะได้รู้
ถ้ามีคนถามก็แค่บอกไปตรงๆ ว่า ‘ผมแต่งงานกับมิยูกิ คาซึยะแล้วครับ’ ส่วนเรื่องจดทะเบียน ในญี่ปุ่นทำไม่ได้ก็จริง
แต่มีบางประเทศยอมรับการจดทะเบียนระหว่างคนเพศเดียวกันอยู่
เอาไว้ว่างพร้อมกันอีกครั้งเมื่อไหร่ค่อยไปกันเถอะครับ
จะได้ฮันนีมูนไปในตัวด้วยเลย ทำงานที่โรงเรียนแบบนี้ปิดเทอมตามเด็กนักเรียนสินะ
งั้นก็ไม่ยุ่งยาก ตอนนี้อดทนใส่แหวนคู่อย่างเดียวไปก่อน วันนี้ผมจะหาข้อมูลดู เรื่องเงินไม่ต้องห่วง...เตรียมเผื่อเวลาแบบนี้เอาไว้นานแล้ว
ไม่มีปัญหาครับ อ้อ ถ้าคุณต้องร่วมซ้อมกับเด็ก คิดว่าสวมแหวนติดนิ้วไม่สะดวก
ผมจะหาสร้อยเผื่อไว้...”
“ดะ เดี๋ยว สต๊อป!”
...จู่ๆ มิยูกิก็พูดจ้อไฟแล่บ เอย์จุนรีบยกมือขึ้นเบรก
สมองรับข้อมูลปริมาณมากไม่ทัน ตอนนี้เขาเข้าใจแค่เรื่องที่มิยูกิจะซื้อแหวนเท่านั้น
นอกเหนือจากนี้คืออะไรจับใจความไม่ได้แล้ว
“ขอโทษด้วยครับ ตามไม่ทันหรือ”
มิยูกิหยุดพูดแล้วถามกลับอย่างใจดี
เอย์จุนพยักหน้า “ช่วยสรุปให้เข้าใจง่ายๆ ที”
มิยูกิเอียงคอหลังขานว่า ‘ได้ครับ’ เขาทำท่าครุ่นคิด ใช้เวลาไม่นานก่อนหันมามองเอย์จุนเมื่อเรียบเรียงถ้อยคำสารพันในสมองเสร็จ
คำพูดยืดยาวรวบรัดเหลือเพียงสั้นๆ
“แต่งงานกับผมนะครับ”
“...”
แต่งงาน...?
คนฟังใบ้รับประทานไปเลย
รู้สึกราวกับเกิดไฟฟ้าลัดวงจรในระบบสมองชั่วขณะ
“ผู้ชายด้วยกันแต่งงานได้ที่ไหนเล่า!”
นี่เป็นคำพูดเดียวที่อยู่ในหัวเอย์จุน
“เมื่อกี้ผมเพิ่งบอกไปเองนะครับว่าไปจดทะเบียนที่ต่างประเทศได้
อย่างน้อยก็น่าจะทำหน้าเขินๆ ด้วยความดีใจให้ผมมีกำลังใจไม่ใช่เหรอครับ...”
ความคึกคักซึ่งทะลุปรอทเมื่อสักครู่ลดต่ำลงฮวบฮาบ
แทนที่จะอายม้วนต้วนทำตัวไม่ถูกกับการถูกขอแต่งงาน ซาวามุระ เอย์จุนกลับยกเรื่องที่เพิ่งพูดไปหยกๆ
มาสวน...มิยูกิเหนื่อยใจจริงๆ คนคนนี้มีความสามารถพิเศษในการทำลายความโรแมนติกหรือไงนะ
“ตะ...ต่างประเทศ...”
“ครับ ไปฮันนีมูนด้วยเลย
แต่ขอผมหาข้อมูลก่อนว่าเขาจดกันที่ไหน ให้ผลทางกฎหมายอย่างไรบ้าง
ค่าเดินทางรวมทั้งค่าใช้จ่ายจิปาฐะเท่าไหร่ แล้วก็แหวนที่จะไปซื้อ...”
“อ๊ะ เรื่องเงินให้ฉัน...”
“ซา วา มุ ระ ซัง”
ชายหนุ่มคนใส่แว่นชักจะหมดความอดทนเมื่อถูกกวนซ้ำแล้วซ้ำอีก
ถึงตอนนี้คนหัวช้าจะเข้าใจเรื่องราวจนใบหน้าแดงก่ำชวนมอง
ทว่าแต่ละสิ่งที่พูดออกมาทุบบรรยากาศสีชมพูพังยับเยิน มิยูกิทนมาตั้งแต่ตอนแสดงอาการน้อยเกินเหตุเมื่อถูกขอแต่งงานแล้ว
นี่ยังคิดจะขันอาสาเป็นฝ่ายออกค่าใช้จ่ายอีก สำหรับเรื่องหลัง
ต่อให้ไม่มีเจตนาร้าย หากมันกระตุ้นต่อมหงุดหงิดของคนฟังอย่างสุดแสน
ตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กแล้วที่อยากเป็นที่พึ่งพาให้คนรัก
เป้าหมายคือทำงานหาเงินไม่ให้น้อยหน้าซาวามุระ เอย์จุน ทั้งที่เขาอยากให้อีกฝ่ายนั่งๆ
นอนๆ ไม่ต้องทำอะไร เสพสุขกับชีวิตไปตามประสา
ส่วนตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัว...แล้วจะให้อีกฝ่ายออกเงินให้ทุกอย่างเนี่ยนะ?
มิยูกิรู้สึกเหมือนถูกปฏิบัติอย่างเด็ก คล้ายโดนบอกว่ายังไม่เป็นผู้ใหญ่
ไม่ต้องรับผิดชอบขนาดนั้นหรอก
เขารึสู้อุตส่าห์วางแผนชีวิตตั้งแต่เรียนมัธยม...จะทำงานพิเศษอะไรไม่ให้กระทบการเรียน
จบม.ปลายจะเรียนอะไรต่อ ทำเกรดให้ได้เท่าไหร่ จบแล้วสอบอะไรเพิ่ม สมัครงานที่ไหน
ตำแหน่งอะไร เงินเดือนขั้นต่ำเท่าไหร่ แล้วเงินก้อนนั้นจะแบ่งสันปันส่วนยังไง...
ตอนนี้เขามีรายได้เฉลี่ยต่อเดือนสูงกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันก็เพราะพยายามเลือดตาแทบกระเด็น
การที่เพิ่งทำงานได้สองปีกว่าแต่เก็บเงินขนาดขอคนแต่งงานบวกไปฮันนีมูนได้ต้องลำบากขนาดไหน
คนคนนี้มองไม่เห็นเลยหรือ
ลำพังแค่เงินเดือนมันเก็บไม่ได้ขนาดนี้หรอก
เขาเอาเงินที่ได้มาจากการเก็บหอมรอมริบรวมกับทำงานพิเศษสมัยเรียนเป็นตัวตั้งต้นไปลงทุนในตราสารระยะสั้นกับยาว
พอได้เงินเดือนก็แบ่งส่วนหนึ่งไปทบยอดเพิ่ม
ศึกษาข้อมูลให้ดีแล้วเลือกลงทุนในระดับความเสี่ยงที่รับได้ เงินถึงงอกขนาดนี้
ทั้งที่พยายาม พยายาม พยายาม...เขาก็ยังเป็นแค่ ‘เด็ก’ ในสายตาอีกฝ่ายอยู่เหมือนเดิมรึไง
มิยูกิรู้ตัวดีว่าตนเป็นคนคิดมาก
กระนั้นเขาก็ไม่ได้เป็นพระพุทธองค์จะได้ตัดขาดความรู้สึกทั้งปวงได้
ตอนนี้ชักไม่รู้แล้วว่าขุ่นเคืองหรือผิดหวังมากกว่ากัน
“ขอ...ขอโทษ คือ...ฉันแค่
ไม่อยากให้นายกดดันตัวเองเกินไป นายชอบฝืนนี่นา เรื่องที่เกินกำลังก็ชอบดันทุรัง
เป็นแบบนั้นมันก็...นั่นสิ จะ จะว่าไงดี ฉะ ฉันนึกว่านายกำลังฝืนน่ะ”
เอย์จุนลนลานแก้ตัวเมื่อมิยูกิเบนศีรษะไปทางอื่นและเอาแต่นั่งเงียบกริบทั้งที่เพิ่งยิ้มร่า
ชายหนุ่มอยากต่อยหน้าตัวเองครามครันที่ซี้ซั้วพูดไม่คิด...ตูไปทำลายศักดิ์ศรีอะไรของมิยูกิเข้าหรือเปล่าฟะเนี่ย
“ขอโทษนะ ฉันผิดเอง เอาเป็นว่าตามใจนายแล้วกัน ฉันยังไงก็ได้
แต่ถ้าไม่ไหวขึ้นมาก็เรียก...”
“ซาวามุระซัง!!”
“...ครับผม!”
ปากหุบฉับ นั่งหลังตรง
ยกสองมือระดับอกเป็นการสื่อว่ายอมจำนน
รู้สึกหนาวสันหลัง ทว่าซาวามุระ เอย์จุนเหงื่อไหลท่วมตัวด้วยความอึดอัด
ดวงตาคู่โตเห็นศีรษะปกคลุมด้วยผมนุ่มๆ สีน้ำตาลหมุนกลับมาทางตน...เสียงหมุนคอดังแกรกๆ
ประหนึ่งตุ๊กตาไขลานฝืดๆ มิยูกิแสยะยิ้ม ดวงตาล้ำลึกน่าประหวั่นพรั่นพรึง
บอกว่าหลุดออกมาจากหนังสยองขวัญจะเชื่อโดยไม่มีข้อโต้แย้ง
“กำลังปลอบใจผม?”
“ใช่ๆ! ไม่ต้องคิดมากนะ
ฉันไม่ทันคิดถึงความรู้สึกนายเอง....!”
“เห็นผมเป็นเด็กเหรอครับ...?”
“หา ก็นายยังเด็กกว่า...เอ้ย ไม่ๆๆ!
นายโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อื้อ นั่นแหละ! ฉลาด ใจกว้าง
ตัวสูงกว่าฉันแล้วด้วย!” เห็นสายตาคมกริบ
คนโง่เปลี่ยนเป็นคนฉลาดทันตาเห็น กลับคำพูดแทบไม่ทัน ทั้งยังไม่ลืมยกยอเอาใจ
“เป็นผู้ใหญ่ที่สง่างามและพึ่งพาได้!”
“ที่ทำอยู่นี่ไม่เรียกปลอบเด็ก?”
“มะ...อย่าพูดอย่างงั้นสิ ฉัน...!”
“กำลังคิดว่า ‘อ๋า ก็เอาแต่โมโหแบบนี้มันก็ต้องมีคนเริ่มพูดจากันดีๆ
ไม่ใช่หรือไง’ อยู่สินะครับ แล้วก็คิดด้วยว่าทำนิสัยแบบนี้ไม่สมเป็นผู้ใหญ่น่ะ”
เห็นคู่สนทนากำลังอ้าปากเตรียมแก้ตัว มิยูกิขัดเสียงเฉียบ
“ถ้าไม่คิดว่าผมเป็นเด็กก็เลิกโอ๋หน้ามืดตามัวได้แล้วครับ ผมชอบให้คุณตามใจก็จริง
แต่บางเวลาก็ไม่ต้องการการเอาอกเอาใจจนเกินพอดี เวลาไหนควรจริงจังก็อยากให้เผชิญหน้ากันอย่างตรงไปตรงมาในฐานะที่เท่าเทียมกัน”
“...อุ!”
คำพูดดังกล่าวเปรียบดั่งหนามแหลมทิ่มแทงเข้ามา
เอย์จุนอยากกุมอกแล้วคร่ำครวญเหลือเกิน โฮ! สันดานมันขุดยากกว่าสันดอนนะ
จะให้เลิกตามใจได้ยังไง ไม่สิ สรุปที่พูดเมื่อกี้นายอยากให้ตามใจหรือไม่กันแน่
เข้าใจยากชะมัด เอาแต่ใจชะมัด!
ตอนนี้ประเด็นคืออะไรเนี่ย!
“ฉันอยู่กับนายมาตั้งแต่นายยังเด็กนี่นา”
สุดท้ายก็เริ่มจากเรื่องที่คิดว่าน่าจะเป็นสาเหตุอย่างกล้าๆ กลัวๆ เอย์จุนเกาะพนักโซฟา
เตรียมพร้อมร่างกายรับมือเหตุฉุกเฉิน มีอะไรจะได้โจนหนีได้ทันท่วงที “ไม่เข้าใจนักหรอกว่านายกำลังอยากให้ฉันพูดอะไร...ฉันรู้ว่านายไม่ใช่เด็กๆ
แล้วก็จริง แต่ยังติดภาพนายสมัยยังตัวกระปิ๋วเดียวอยู่เลย
บอกไว้ก่อนว่าไม่ได้มีรสนิยมแปลกๆ นะ มันเห็นกันมาตั้งแต่เด็กนี่นา ฉันก็มองของฉันแบบนี้มาตลอด
จะให้มองนายเป็นคนแก่หรือไง”
“ผมแค่อยากเป็นผู้ใหญ่สำหรับคุณ”
“ถ้าเห็นนายเด็กขนาดนั้นจริงคงคบด้วยไม่ลงหรอก”
เอย์จุนตอบล้าๆ หนักใจเหลือเกิน หากก็พยายามทำเสียงให้อ่อนโยนที่สุด
มิยูกิเชิดหนีไปอีกทาง เหมือนได้ยินเสียง ’เฮอะ’ แว่วๆ
“ตอนแรกคุณก็ไม่ยอมคบผมไม่ใช่หรือไง”
“...”
เออ แฮะ...
รู้สึกจะเป็นยังงั้น
เวรแล้ว เอาไงต่อดี...
ถึงคันปากยุบยิบ
อยากเถียงว่าท่าทางมิยูกิตอนนี้เหมือนเด็กเอาแต่ใจไม่มีผิด กระนั้นเอย์จุนก็ไม่สิ้นคิดพอจะราดน้ำมันลงกองเพลิง
เมื่อกี้ยังขอแต่งงานกันแหมบๆ
ทำไมตั้งท่าจะทะเลาะกันแล้วล่ะ ขอถามอีกที สรุปปัญหาของเรื่องนี้อยู่ตรงไหนกันแน่
มันเริ่มมาจากไหน เขาเริ่มปวดหัวจริงๆ แล้วนะ
ราวกับตระหนักถึงความยุ่งยากใจของใครอีกคน
มิยูกิทำตัวเป็น ‘ผู้ใหญ่’ ด้วยการหาทางลงให้
“เอาเป็นว่าเรื่องแต่งงานทั้งหมดผมเคลียร์เอง
คุณอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ตกลงไหมครับ?”
“...ได้” นาทีนี้
เอย์จุนไม่คิดทำอย่างอื่นนอกจากยอมรับและพยักหน้าเพื่อจบข้อโต้แย้งไร้ประโยชน์
มิยูกิค่อยยิ้มนิดๆ ดูใจเย็นลงไม่น้อย “ดีมาก หลังจากนี้
ถ้าไม่พอใจอะไรก็อย่าเก็บไว้ เราไม่ควรละเลยปัญหา มีอะไรให้พูดกันตรงๆ เถอะ การประนีประนอมและคิดจะเปิดอกคุยอย่างเยือกเย็นเป็นเรื่องดี
ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ไม่ต้องคิดแทนไปเสียทุกเรื่อง”
“อุ...อื้อ เข้าใจแล้ว...” คนฟังคอตก
“แล้วก็หลังแต่งงานเป็นทางการ
สามีคือเสาหลักของบ้าน ผมไม่ได้คิดเป็นช้างเท้าหน้าให้คุณเป็นช้างเท้าหลังหรอก
แต่ผมอยากดูแลคุณให้ใช้ชีวิตสุขสบาย เรื่องบางเรื่องมันกระทบศักดิ์ศรีของผมมาก
ดังนั้นขอให้คุณปล่อยผมดันทุรังบ้างเถอะครับ เว้นแต่ว่าไม่ไหวจริงๆ
ถึงตอนนั้นค่อยห้ามปรามหรือให้ความช่วยเหลือก็ไม่ว่ากัน
ขอแค่ให้ผมล้มลุกคลุกคลานดูก่อน”
เพราะน้ำเสียงกลับมาสุภาพนุ่มนวลตามปกติซ้ำยังแฝงกระแสร้องขอ
เอย์จุนเกือบตอบว่า ’ได้’ ตามสัญชาตญาณ
เขาฉุกใจคิดได้เสียก่อน ในเมื่อมิยูกิบอกว่ามีอะไรอย่าเก็บไว้ ดังนั้นไอ้คำแปลกๆ
เมื่อกี้เขาสมควรทักท้วง ไม่ใช่เออออตาม
“ที่ว่าสามีเป็นเสาหลักของบ้านเนี่ย...หมายถึงนายสินะ
แล้วฉันล่ะ”
“ภรรยา” มิยูกิไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย
เอย์จุนแทบจะล้มโต๊ะ
“เดี๋ยวเซ่! ทำไมฉันเป็นภรรยาได้ล่ะ
ฉันก็เป็นผู้ชายนะ อย่าบอกว่าฉันทำหน้าที่สามีไม่ได้นะเฟ้ย!
หน้าที่ดูแลครอบครัวฉันเองก็ทำได้สบายมาก ทำไมโดนยัดเยียดตำแหน่งภรรยาล่ะหา
ประท้วง! ฉันขอประท้วง! เอาอะไรมาตัดสิน
ไม่ยุติธรรม! อย่างน้อยฉันก็แก่กว่านะ
บอกไว้ก่อนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าฉันเห็นนายเป็นเด็กด้วย!”
มิยูกิกระพริบตา ตอบราวกับเป็นเรื่องถูกต้องสมควร
“เพราะคุณเป็นฝ่ายอ้าขาไงครับ”
“อะ...นะ นาย ว่า....! ว่าๆๆๆๆ....!”
“พูดให้ชัดขึ้นอีกหน่อยคือผมเป็นฝ่ายเอา
(ว้ากกกกกกกกกก) ใส่เข้าไปใน (อย่าพูดนะเฟ้ยยยยย!) แน่นๆ ของซาวามุระซัง
ครั้งก่อนคุณเองยังร้องว่า (พอทีเท้อออออออออออออ) อยู่เลย แถมยัง
(พอได้แล้ววววววว) ด้วย ตอนที่ผม (กราบล่ะ อย่าพูดต่อเลยยยยย) คุณก็....”
“รู้แล้ว!! ยอมแพ้แล้ว หยุดพูดดดดดดดดดดด!!”
“...ก็เท่านั้นแหละครับ”
“....!”
“...คิก”
“ฮึก...! ขี้โกงที่สุดดดดด!”
ปากที่พ่นเรื่องน่าอายคล่องปร๋อเปลี่ยนมาฉีกยิ้มบริสุทธิ์สูงส่ง
ทั้งที่พูดเหมือนไม่อยากได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ เอาเข้าจริงก็เผด็จการอยู่ดี
แค่ใช้วิธีบีบบังคับให้เอย์จุนยอมรับหลังโต้แย้งไปแล้วเท่านั้น
ผลลัพธ์ไม่ต่างจากตอนโอนอ่อนผ่อนตามไม่หือไม่อือสักหน่อย
ว่าที่ ‘ภรรยา’
ก้มหน้าคอตก นึกสังเวชชีวิตอันแสนบัดซบของตัวที่กระทั่งเรียกร้องสิทธิ์อันพึงมีในฐานะลูกผู้ชายยังเรียกร้องไม่ได้
มิยูกิแค่พูดเรื่องลามกเท่านั้นเอง...ทนฟังไม่ได้ก็ยอมแพ้ซะแล้ว
น่าสมเพชกว่านี้มีอีกไหม
อดีตพิชเชอร์คนเก่งอยากร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตา
“เอาเถอะ จริงๆ
ผมไม่ได้สนใจคำเรียกขานเท่าไหร่หรอก ของที่จับต้องไม่ได้พรรค์นั้นไม่ได้มีความหมายอะไร”
หลังจากพูดเรื่องชวนให้คนฟังหัวใจจะวายเมื่อสักครู่
มิยูกิยิ้มเฉย คล้ายว่าไม่สะทกสะท้านจริงๆ กระนั้น
เอย์จุนไม่อาจเลิกระแวงด้วยตามไม่ทันว่าอดีตเด็กน้อยตรงหน้าจะคิดทำอะไรอีก เรื่องที่มิยูกิมีนิสัยแพ้ไม่เป็นพวกเขาต่างรู้ดี
ดังนั้น อุตส่าห์ยัดเยียดตำแหน่ง ‘สามี’
ให้ตัวเองสำเร็จแล้วมาพูดว่าไม่ใส่ใจ...มันแปลกพิลึก
รู้สึกว่าควรปิดประเด็นลงตรงนี้ ตัดจบดื้อๆ
แล้วชิ่งหนีปัญหาซะ กลับคิดคำพูดดีๆ ไม่ออก จะให้บอกว่า ‘วันนี้อากาศดีนะ!’ ก็ดูเหมือนจะชวนให้สังเวชหนักกว่าเก่า...
“ถ้าอยากบอกคนอื่นว่าผมเป็นภรรยาก็ไม่มีปัญหานะครับ”
แม้คิดว่ามิยูกิเหมือนภรรยาสาวแสนสวย เอาแต่ใจ
และชอบหึงตะพึดตะพือ ทว่าเอย์จุนรู้สึกว่าควรปฏิเสธ ‘น้ำใจ’ นี้ ชายหนุ่มหนาววาบบริเวณสันหลัง เกรงคู่กรณีจะหาเรื่องพิสดารซวยๆ
มาปาใส่หัว รีบตกลงยอมรับเป็นภรรยาให้จบๆ ไปดีที่สุด...หากเศษเสี้ยวหนึ่งในใจคัดค้านอย่างรุนแรง
ความรู้สึกเล็กๆ อันทรงพลังนี้มีชื่อว่าความอยากรู้อยากเห็น
มันบอกว่าอย่าเพิ่งยอมแพ้ อย่างน้อยก็เอาคำตอบมาให้ได้ก่อนว่าอยู่ๆ
มิยูกิกลับลำได้ไง
“เมื่อกี้ยังบอกว่าตัวเองเป็นสามีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”
ชายหนุ่มกลืนน้ำลาย พ่ายให้แรงกระตุ้นดังกล่าว
มิยูกิคลี่ยิ้มอ่อนโยนเปี่ยมเมตตาประหนึ่งไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายใดๆ
มาตลอดชีวิต “หมายถึงแค่ชื่อเรียกน่ะครับ เรื่องบทบาทหน้าที่
เคยทำอะไรมาก็คงไว้ตามเดิม...เผื่อคุณไม่อยากเสียหน้าให้เพื่อนน่ะๆ”
สรุปก็แค่เปลี่ยนคำเรียกนี่หว่า
ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด...
“...เว้นแต่ว่าคุณจะกดผมลงนะ ถ้าทำได้
อยากเจรจาเรียกร้องอะไรผมยินดีรับฟังทุกเรื่องเลยครับ”
ประโยคถัดมาทำใบหน้าดำคล้ำเงยพรวดด้วยความหวัง ความต้องทนปวดร่างกายตั้งแต่ช่วงเอวลงไปมาตลอดส่งให้ข้อเสนอนี้เย้ายวนใจมาก
หากกดมิยูกิได้ ไม่เพียงเรียกศักดิ์ศรีในฐานะลูกผู้ชายกลับมา
ยังได้ลำดับขั้นอาวุโส และได้ถนอมร่างกายด้วย
ดวงตาคู่โตวาววับ
ความคิดอ่านแปะอยู่กลางหน้าผาก...สีหน้าที่ทำให้คนมองยิ้มกริ่ม
นั่นเอง เอย์จุนถึงได้กลับสู่ความเป็นจริง
น่าสงสัยว่าทำไมมิยูกิพูดจาทำนองนี้
แต่ไหนแต่ไรมา ถึงอ่อนโยนกับเอย์จุนมาตลอด ทว่าพองัดข้ออยากสลับ ‘ตำแหน่ง’ ขึ้นมาเมื่อไหร่เป็นต้องถูกเล่นงานจนคิดว่าตายแน่...โดนปล้ำตายแน่
ไม่น่าเลย...บทรักดุดันกว่าแปดในสิบมีที่มาจากสิ่งนี้
การที่เริดร้างไปนานหมายความว่าเอย์จุนยอมแพ้พร้อมใจเป็นฝ่ายโดนกดนั่นเอง
ดังนั้น ถึงข้อเสนอจะเย้ายวนใจทว่าชายหนุ่มไม่ผลีผลามกระโดดเข้าใส่
เริ่มหันมาพิจารณาอย่างรอบคอบ
คงไม่ใช่มิยูกิอยากเล่นงานเขาหนักๆ
เลยหาเรื่องให้เขาต่อต้านกระมัง?
เมื่อปรายตามองคนรัก เห็นใบหน้าหล่อเหลาแช่มชื่น
กลิ่นอายชั่วร้ายแปลกๆ เริ่มรั่วไหล...ในใจชักคิดว่าคงเป็นอย่างนั้นจริงๆ
โดยเฉพาะ...
“มิยูกิ ถุงนั่นอะไรเหรอ...”
ถุงกระดาษทรงสูงไร้ลวดลายวางอยู่ไม่ไกล
เอย์จุนไม่เคยเห็นถุงกระดาษใบนี้มาก่อน มิยูกิน่าจะเพิ่งได้มา
และของที่อยู่ข้างในคงไม่ใช่อาหาร เพราะไม่มีกลิ่น ตัวถุงก็ไม่ได้นูนออกมาแบบแปลกๆ
บางทีอาจบรรจุสิ่งของน้ำหนักเบา
ความสงสัยท่วมใจ กลิ่นอัปมงคลแผ่ออกมาจากถุงใบนั้น
มันต้องนำพาเรื่องซวยมาแน่ๆ เอย์จุนยื่นมือออกไปหมายฉวยมาสำรวจ ปรากฏมีมือขาวๆ
ข้างหนึ่งแย่งไปถือไว้เสียก่อน มิยูกิยิ้มหวาน ดวงตาพราวริก
“ตอนนี้ให้ดูไม่ได้ครับ”
ทำไมต้อง ‘ตอนนี้’
ด้วย...
“เรื่องนี้ไว้ก่อน มาว่ากันเรื่องคำตอบดีกว่าครับ
ซาวามุระซัง สรุปจะตอบว่ายังไง”
“พูดวกวนไปมาชะมัด อย่ากระโดดหัวข้อไปๆ มาๆ
ได้ไหม ฉันตามไม่ทัน” ระหว่างที่ตอบ สองตายังพยายามทะลุทะลวงถุงปริศนาสุดกำลัง
ยิ่งทิ้งเชื้อยิ่งออกฤทธิ์
ขืนยืดเยื้อต่อไปคงได้อกแตกตายเพราะความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้รับการตอบสนอง
“หมายถึงเรื่องใครเป็นสามีกันแน่หรือเปล่า”
มิยูกิซ่อนถุงไว้ด้านหลัง วางให้ไกลจากเอย์จุน
จากนั้นจับมือซึ่งยังยุกยิกไปมาสองข้างพร้อมทั้งตรึงดวงตาอีกคู่ไว้ด้วยดวงตาของตน
บรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันยังผลให้คนอยู่ไม่สุขนั่งนิ่งอย่างเรียบร้อยในทันควัน
“ซาวามุระซัง ได้โปรดแต่งงานกับผมเถอะครับ”
“...!”
“ผมรักคุณ”
ใบหน้าหล่อเหลาก้มลง ริมฝีปากอ่อนนุ่มประทับลงมายังโคนนิ้วนางข้างซ้าย
เมื่อกี้ยังมีระยะห่าง ตอนนี้นั่งเกยอยู่บนตักคนรักทั้งตัว
โดนเล่นงานทีเผลออย่างนี้ เอย์จุนเกือบจะร้องว้ากด้วยความตกใจ
เลือดลมสูบฉีดจนผิวกายแดงเรื่อไปทั้งตัว ไม่เพียงหัวใจที่เต้นแรงแทบฉีกอกเป็นชิ้นๆ สายตาก็ทำงานแย่ลง...เห็นโลกหมุนติ้วๆ
ดาวลอยเต็มฟ้าทั้งที่อยู่ในบ้าน
“อะ...ฉะ ฉะ ฉัน...”
ตอนโดนขอแต่งงานรอบแรกยังไม่ตื่นเต้นขนาดนี้เลย
ไม่ไหวแล้ว...
เผลอมองริมฝีปากชุ่มฉ่ำสีระเรื่อของมิยูกิจึงเห็นมือของตัวเองที่สัมผัสอยู่กับความอ่อนนุ่มนั้น
มือซ้ายที่ทำงานได้ดั่งใจแม้เจอแรงกดดันจากอัฒจันทร์และคู่แข่ง
มาบัดนี้สั่นริกอย่างน่าขัน ครั้นดวงตาสีน้ำตาลหลังเลนส์แว่นเหลือบขึ้นมองและได้เห็นแวววิงวอนออดอ้อนเข้า...
“ฉันจะแต่ง...”
น้ำเสียงนั้นฟังดูก็รู้ว่าคนพูดแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
ใช้คำว่าอายคงไม่เหมาะกับสถานการณ์ ควรเรียกว่าเขินจนตัวจะระเบิด
สติสัมปชัญญะโดนอีกฝ่ายทำลายไม่เหลือชิ้นดี
“กับใครครับ...?”
มิยูกิได้ใจดึงตัวเข้าไปชิดกว่าเดิม
กระซิบล่อลวงเสียงพร่าบริเวณกกหูจนเอย์จุนห่อตัวหลับตาปี๋
ชายหนุ่มละล่ำละลักควานหาเสียงของตัวเอง “จะแต่ง...กับมิยูกิ...”
“ได้ยินแล้วชื่นใจจัง~”
ต่อให้เดาคำตอบได้
การได้ยินเป็นคำพูดก็ให้ความรู้สึกต่างออกไป มิยูกิจูบแก้มนุ่มนิ่มหนึ่งที
กอดรัดอีกฝ่ายแน่นๆ คลอเคลียกันพักหนึ่งจนอาการตื่นเต้นสงบลง
เอย์จุนเงยหน้าจากบ่าคนรัก
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปัดความสงสัยทิ้งไปได้ อาศัยว่าบรรยากาศกำลังดี ลองเลียบๆ
เคียงๆ ถามดูอีกครั้งว่าไอ้ถุงกระดาษต้องสงสัยนั่น แท้จริงแล้วใส่อะไรไว้กันแน่
ลางสังหรณ์บอกว่ามันต้องเป็นอะไรที่สำคัญแน่นอน พอมิยูกิพยายามปิดบัง ชายหนุ่มใจเต้นตุ๊มๆ
ต่อมๆ ด้วยความหวาดระแวง
คนใส่แว่นกลับแย้มยิ้มลึกลับ
ยื่นหน้ามาจุ๊บปากเบาๆ
“เอาไว้พรุ่งนี้ผมจะให้ดูนะครับ อดใจรอไว้ก่อนนะ”
“...”
“ถ้าผมจับได้ว่าแอบดูจะทำโทษ ระวังด้วยนะครับ~”
...เอย์จุนยกธงขาวโดยไม่คิดต่อรอง ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ลองดี
เขายังรักชีวิตและสุขภาพของตัวเองอยู่
นิสัยของมิยูกิเป็นยังไงนั้น
เอย์จุนรู้ดีที่สุด...เรื่องที่ชอบกลั่นแกล้งหยอกล้อตนก็ด้วย
เรียกได้ว่าจะไม่ทำเสียไม่ได้
เพราะรู้อย่างนั้นเลยพยายามไม่เปิดช่องให้คนอ่อนวัยกว่ามาหาเรื่องแกล้งตนตามใจชอบ
แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่ามิยูกิจะเปิดเผยสักทีว่าแอบซุกซ่อนอะไรเอาไว้ในถุงปริศนา
คงไม่ใช่แกล้งทำเป็นลืมหรอกนะ
มีโอกาสทีเดียว...แกล้งทำเป็นลืม
รอให้เขาไปเปิดไอ้ถุงนั่นดู หลังจากนั้นก็มาตู่เอาเรื่อง
เอย์จุนจ้องมองถุงกระดาษใบเมื่อวานซึ่งวางนิ่งอยู่ข้างโต๊ะเขียนงานของมิยูกิ
คันไม้คันมืออยากดู วันนี้ก็อุตส่าห์หักห้ามใจมาแล้วทั้งวัน
ไม่อยากลุกไปเปิดเพราะเสียดายความพยายามที่แล้วมา เขาพยายามไม่ถาม แค่แง้มๆ
ถึงให้ตัวมิยูกิฟังเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณว่ายังรอคำตอบอยู่นะ
คนระรื่นก็ทำเฉย...เต๊ะท่าไม่รู้ไม่ชี้ได้น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด
เอาไงดี ถามตรงๆ ไปเลยดีมั้ย หรือจะแอบดูดี...
เอย์จุนคว่ำปากท่ามกลางกองหมอนเล็กใหญ่ที่แทบจะกลืนร่างเจ้าของเข้าไป
ชายหนุ่มคว้ามากอดแน่นใบหนึ่ง พาดคางลงบนนั้น หลังกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนพักใหญ่
อดีตนักเบสบอลมืออาชีพดีดตัวนั่งหลังตรงด้วยสายตาแน่วแน่
ตัดสินใจได้แล้วว่าในเมื่อตนไม่มีอะไรจะเสียก็อย่าคิดมากอีกต่อไปเลย
เป็นไงเป็นกัน!
“ซาวามุระซัง...!”
เฮือก
เท้าแตะพื้นได้ข้างเดียว เสียงคุ้นหูดันร้องเรียกมาจากชั้นล่าง
ความกล้าที่อุตส่าห์รวบรวมขึ้นได้บินหนีอย่างสมัครสมานสามัคคี
เอย์จุนตกใจจนขาพันกัน ล้มคว่ำหน้ากระแทกดังโครม เจ้าตัวผลุนผลันลุกขึ้นพลางลูบปลายจมูกแดงๆ
รีบร้อนเดินลงบันไดไปชั้นล่างราวกับวัวสันหลังหวะ
มิยูกิยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น
ดวงตาทอประกายรักใคร่เหมือนเคย
“ซาวามุระซัง ทางนี้ครับ”
เดินตามคำเรียกทั้งที่ยังเจ็บหน้าเจ็บจมูก
แต่แล้วก็ต้องสะดุดตาเมื่อพบว่ามีอะไรใหญ่ๆ วางอยู่ข้างมิยูกิ มันถูกคลุมด้วยผ้าก็จริง
หากด้วยประสบการณ์ เอย์จุนมั่นใจเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าต้องเป็นกรอบรูป
แม้จะใหญ่ไปหน่อยแต่ต้องเป็นรูปแน่ๆ
“มิยูกิ เอ่อ...”
ใบหน้าหล่อเหลาผุดยิ้มขี้แกล้ง
คนใส่แว่นเอื้อมมือไปหาชายผ้า ดึงดังชึ่บเพื่อเผยโฉมสิ่งที่ถูกซุกซ่อนให้ปรากฏ
เอย์จุนอ้าปากค้าง
“...!”
เขาเห็นตัวเองขยายขนาดอยู่ในกรอบรูปเรียบๆ
สีน้ำตาล
ด้วยไม่มีความรู้มากนักจึงบอกไม่ได้ว่าใช้สีอะไรวาด
แต่ภาพตัวเองกำลังตะแคงตัวหลับสบายดูอบอุ่นด้วยโทนสีน้ำตาลอ่อน
ทั้งที่ใช้แค่สีน้ำตาลที่ต่างเฉดกันเล็กน้อยในการรังสรรค์
หากในสายตาคนไม่มีหัวศิลปะก็ยังบอกได้ว่าสวยมาก
คนวาดคงตั้งอกตั้งใจน่าดู
...ของที่ไม่ยอมให้ดูคงเป็นเจ้านี่ที่ยังไม่ได้เอาไปใส่กรอบ
ไม่ทันสังเกตเสียด้วยว่ามิยูกิแอบเอาออกจากถุงใบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
“เป็นไงบ้างครับ ชอบหรือเปล่า”
คนรักเข้ามากุมมือหลวมๆ
จากเคยหน้าหนาหน้าทนตลอดศก คราวนี้กลับเผยแววขัดเขินเล็กๆ
เหมือนเด็กแรกรุ่นให้เห็น เอย์จุนอยากลูบหูซึ่งเริ่มแดงของอีกฝ่าย
ทว่าพูดไม่ออกกับเซอร์ไพรส์จนได้แต่ยืนตะลึงค้าง
เห็นความชื่นชมซึ่งปรากฏขณะมองผลงานตน
มิยูกิที่แอบลุ้นในตอนแรกค่อยโล่งใจเมื่อพบว่าเอย์จุนประทับใจของขวัญจากตนขนาดนี้แม้เจ้าตัวไม่ทันเอ่ยออกมาเป็นคำพูด
ชายหนุ่มให้เหตุผลด้วยสีหน้าปลื้มเปรมยินดี “ตั้งใจเซอร์ไพรส์ตอนจะขอคุณแต่งงานน่ะครับ
แต่กรอบไม่เสร็จซะทีแถมผมยังไม่อยากรอ...ก็เลย เพิ่งได้เอามาให้ก็ตอนนี้”
“นายยุ่งแท้ๆ...” ...ยังอุตส่าห์เจียดเวลาไปแอบทำเซอร์ไพรส์
ต้องเข้าใจว่าอยู่บ้านเดียวกัน
การหลบเลี่ยงไม่ให้รู้เห็นจึงเป็นเรื่องยาก ที่ผ่านมามิยูกิได้แต่ค่อยๆ
ประดิดประดอยวาดงานนี้ที่ทำงาน ไม่อย่างนั้นเอย์จุนจะรู้สึกตัวเสียก่อน
เขาตอบจากใจจริงว่า “แค่คุณชอบผมก็พอใจแล้วล่ะครับ”
เอย์จุนหมุนไปกอดคนตัวสูงกว่าแน่นๆ
ปลาบปลื้มเขื่อนแทบแตก “...ชอบมากเลย ขอบใจนะ”
ถึงจะติดใจนิดหน่อยว่าทำไมเลือกวาดตนตอนหลับ
ชอบแอบมองตนหลับจนเอาไปวาดได้เลยหรือ กระนั้นความฉงนเล็กๆ น้อยๆ
เหล่านั้นไม่มีความสำคัญในตอนนี้เท่าไหร่
เฮ้อ
นี่เขาก็รักมิยูกิจนไม่รู้จะรักยังไงแล้ว...ให้ไปหมดแล้ว ยังจะเอาอีกเหรอ
ทำไมชอบทำให้รู้สึกเหมือนเขาให้ความรักไม่พออยู่เรื่อยเลยนะ
“บ้าชะมัด ฉันรักนายขนาดนี้แล้วแท้ๆ...”
ชายหนุ่มอู้อี้อยู่กับอกแข็งๆ
มิยูกิหัวเราะเย้า เผยสีหน้าคนขี้แกล้ง
ทว่ามือที่สางผมคนในอ้อมกอดกลับอ่อนโยนนัก “ความรักของซาวามุระซังน่ะ
เท่าไหร่ก็ไม่พอครับ ต้องให้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ”
“โหย โลภมาก”
“ไม่ให้มาเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นตอนนี้หรอกนะ~”
คนอ่อนวัยกว่าถูปลายจมูกเข้าที่ข้างหูพลางลูบนิ้วนางของเอย์จุน
“ผมอยากผูกมัดคุณเร็วๆ จัง”
“ไม่ต้องทำอย่างนั้นฉันก็ไม่เป็นฝ่ายตีจากนายก่อนอยู่แล้วล่ะน่า”
หลงรักมาสิบกว่าปี
อยู่ในจุดที่ถลำลึกเกินกว่าจะถอนตัวได้ไปตั้งนานแล้ว
ชายหนุ่มระบายลมหายใจขณะยังยืนนิ่งอยู่ในวงแขนคนคิดมาก
แม้จะมีเรื่องให้เหนื่อยใจอยู่บ้าง แต่ความวิตกกังวลเหล่านี้ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าพวกเขาคิดคำนึงถึงกันและกัน
แม้ไม่มีใครรู้อนาคต แต่เอย์จุนมั่นใจว่ามิยูกิจะอยู่เคียงข้างตนจนตายกันไปข้างแน่ๆ
Talk
เฮ จบแล้ว // โปรยกระดาษเงินกระดาษทอง
จริงๆ
เราแต่งเกือบจบแล้วดองไว้หลายเดือนเลยค่ะ
แถมเสร็จแล้วก็ไม่ได้ลงซักทีเลยยืดเยื้อมาจนป่านนี้ ฟู่...ทั้งที่จริงแล้วไม่ได้คิดพล็อตเป็นเรื่องเป็นราวเลย
แค่อยากแต่งก็แต่งยังลากมาตั้งสามพาร์ท ทั้งอย่างนั้นเราก็คิดได้แต่พล็อตยาวๆ
ทู้กที (ออริเนื้อหาเลยไม่กระเตื้องไงล่ะ 555) คิดได้ก็เลยต้องโยนทิ้งด้วยความเสียดายแล้วแต่งเฉพาะที่สั้นๆ
ค่ะ รับผิดชอบไม่ไหว เหอๆ
ความจริงอยากแต่งฉลองวันเกิดเอย์จังกับคุณพี่ด้วยค่ะ
แต่ช่วงนี้ต้องอ่านหนังสือสอบ (ถึงจะไม่ค่อยมีสมาธิก็เถอะ) ไหนจะยังอยากแต่งฟุรุซาวะชดเชยให้ผู้แพ้อย่างฟุรุยังกับโคซาวะด้วย
ฮอล...เรื่องอยากทำมันเยอะ แต่บริหารจัดการเวลาไม่ได้เรื่องเลยค่ะ ส่วนเรื่องยังทวิตได้แหลกลาญนั้น...กรุณาอย่าสนใจนะคะ
พิมพ์ทวิตมันใช้เวลานี้ดเดียววววว // “ใครเขาสนกัน!” โดนโบก
นี่ตั้งใจจะลัดคิวแต่ง MM ด้วยนะเนี่ย...เป็นคู่ 707 x MC เพราะงั้นถ้าบล็อกอัพเดทคราวหน้าอาจจะเห็นสามีของเรา
(อิอิ) อย่างเว่นแทนเอย์จังก็ได้ค่ะ พาร์ทจบของกำแพงเลขแปดก็ถือว่าฉลองวันเกิดล่วงหน้าให้เอย์จังไปละกันเนอะ~~~~