[Fanfic Jujutsu Kaisen ; GoYuGo] Re:

Fanfic Jujutsu Kaisen

Re:

 

 

Pairing   : Gojo Satoru x Itadori Yuji

Rating    : NSFW

CW         : Teacher-student, Adult-Minor, Explicit Sexual Content (include dirty talk and else)

 

 

               

เหมือนจะไม่เห็นหน้าค่าตามาสักพักแล้ว

ในบรรดาคนที่เข้ามาพัวพันตกหลุมรัก มีเพียงคนเดียวที่รุกได้ทื่อมะลื่อ พุ่งเข้าชนเป็นเส้นตรง ต่อให้โดนตัดรอนอย่างโหดร้ายก็ไม่ยอมตัดใจเสียที โกะโจไม่แน่ใจว่าเจ้าเด็กนั่นเห็นคุณงามความดีอะไรในตนถึงได้มานะพยายามขนาดนี้ แม้การถูกรักจะน่ายินดี ทว่าอะไรที่มากเกินไปก็น่ารำคาญ

โกะโจยอมรับว่าอิตาโดริ ยูจินิสัยไม่เลว แต่บอกตามตรงว่าไม่ต้องรสนิยม

                ให้เป็นรุ่นน้องน่ะได้ ให้เป็นแฟนไม่เอาด้วยหรอก

                ...ใช่ แค่เมื่อเทอมก่อนพูดหักหน้าแรงไปนิดหน่อย ตัดใจกับเรื่องแค่นี้แปลว่าไม่ได้รักจริงล่ะสิ ไอ้ที่เทียวตื๊อมาทั้งเทอมไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย สุดท้ายความตั้งใจจริงที่ว่ามันก็มีแค่นั้น

            “นายทั้งหยาบคาย ไม่มีมารยาท แถมกดหัวเขาขนาดนั้น สงสัยความอดทนที่สั่งสมมามันจะหมดเข้าแล้วน่ะสิ”

                วันดีคืนดี อิเออิริ โชโกะพูดโพล่งขึ้นมากลางวงสนทนาในหมู่เพื่อนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังบอกว่าเจ้าเด็กอิตาโดรินั่นหน้าตาไม่เลว รูปร่างยังดีเยี่ยม นิสัยก็ใช้ได้ แทนที่จะมามัวเสียเวลากับขยะที่มีดีแค่เงินหนากับหน้าตาดี สู้ไปหาคนอื่นยังดีเสียกว่า...เผลอๆ อาจหาแฟนได้แล้วก็ได้

                โกะโจแทบจะบีบคอหล่อนทิ้งตรงนั้น

                คนอย่างเขาเพียบพร้อมดีเลิศ เป็นหนึ่งไม่มีสอง นอกจากนี้อิตาโดริ ยูจิยังหลงเขาหัวปักหัวปำ ไม่มีทางเสียล่ะที่จะตัดใจได้จริงๆ บางทีอาจแค่ติดธุระ ช่วงนี้ถึงได้ไม่โผล่มาให้เห็น อีก 2 วันจะครบ 80 วันที่เด็กนั่นไม่โผล่มาตามตื๊อพอดี คิดว่าอีกอึดใจก็คงกลับมาเดินตามต้อยๆ เหมือนเดิมน่ะแหละ!

                ทุกวันโกะโจยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ไปเรียน ไปเที่ยวเล่น ออกเดทตามความพอใจ เรื่องของอิตาโดริเป็นเพียงเสี้ยนหนามเล็กๆ  พอให้รำคาญ ไม่ได้มีความหมายอื่นใดทั้งสิ้น

                คิดแบบนั้นมาตลอด

จนบังเอิญมาเจออีกฝ่ายเข้าโดยบังเอิญ

เขาถึงกับลืมคู่เดทของวันนี้ไปครู่หนึ่งเลยทีเดียว

                อิตาโดริยืนสั่งเครปเย็นอยู่ที่ถนนฝั่งตรงข้าม สีหน้าสีตาสดใสร่าเริงดั่งปกติ

โกะโจโมโหตัวเองนักว่าทำไมถึงหงุดหงิดที่เด็กนั่นอยู่ดีมีสุข หนำซ้ำยังลังเลว่าควรแสร้งทำเป็นเดินผ่านให้อีกฝ่ายเห็นดีหรือไม่

            ไม่ได้สนใจสักหน่อย

                แต่แล้วตอนกำลังโอบเอวพี่สาวที่จำชื่อไม่ได้เดินไปอีกทาง สองตาพลันเห็นคนเดินเข้าไปหาอิตาโดริ เป็นชายหนุ่มเต็มตัวที่สูงเด่นจนศีรษะลอยเหนือคนอื่น สะดุดตาอย่างมาก

                อันที่จริงตั้งแต่ตอนแรกที่เห็นชายหนุ่มร่างสูงโกะโจพลันสังหรณ์ใจเรื่องหนึ่ง ทว่าตอนคนคนนั้นสอดนิ้วจับมืออิตาโดริอย่างสนิทสนม เขายังคงรำคาญใจและนึกโมโหอย่างอดไม่ได้แม้จะคาดเดาความสัมพันธ์ของเจ้าคนหน้าไม่อายทั้งสองไว้ก่อนแล้ว

                สมองของโกะโจถูกคำว่า ‘คนโกหก’ ระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

                เขาหลับหูหลับตาจูงพี่สาวผมยาวผู้มีกลิ่นแอปเปิ้ลเข้าโรงแรม นอกจากขลุกอยู่กับเธอทั้งคืนจนเช้าวันถัดมาล้วนจดจำอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น

                ความงุ่นง่านแปลกๆ คงอยู่นานนับสัปดาห์ มักรำคาญเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นอกจากนั้นยังนึกถึงใครบางคนบ่อยๆ เพื่อนฝูงพากันขนขนมมาให้บ้าง ชวนไปเที่ยวเตร่บ้าง หวังกระตุ้นให้เขาร่าเริงขึ้นมาแม้สักนิด พอมีคนมะรุมมะตุ้มเอาใจ โกะโจค่อยรู้สึกดีขึ้น

                อย่างไรก็ดี ตอนเดินผ่านอาคารเรียนรวมแล้วเห็นเงาร่างอันคุ้นตากำลังนั่งใส่หูฟังดูอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ ใบหน้าซึ่งเพิ่งเปื้อนยิ้มได้ไม่นานพลันเปลี่ยนเป็นหงิกงอทันควัน

            คนโกหก!

            ความร้อนกระแสหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาในใจทำให้ไม่อาจทนยืนอยู่กับที่ โกะโจตั้งใจรีบเดินผ่านจะได้ไม่เห็นคนคนนั้นในคลองสายตา ทว่าเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งกลับสะกิดแซวอย่างครื้นเครง

“อิตาโดริคุงนี่นา! สงสัยไม่เห็นนายถึงได้นั่งอยู่ตรงนั้น นี่ ไม่เข้าไปทักหน่อยเหรอ?”

                พอมีคนนำก็มีคนหวีดปากแซวต่อเป็นทอดๆ ทว่าเสียงพวกนั้นดังขึ้นได้ไม่นานเท่าไร...สีหน้าโกะโจมืดทะมึนลงเรื่อยๆ เป็นสัญญาณให้หุบปากไม่มีหูรูดลง เท่านั้นทุกคนเป็นอันเข้าใจว่ารีบเดินผ่านไปเงียบๆ จะดีกว่า

                “ยูจิ รอนานมั้ย~”

                แต่พรรคพวกยังไม่ทันขยับตัวหนีระเบิด ชายหนุ่มตัวสูงโปร่งคนหนึ่งเดินมาจากทิศตรงข้ามกับพวกโกะโจ ด้วยขายาวๆ กับผมสีขาวไม่ใช่สิ่งที่พบคู่กันได้บ่อยๆ แม้อีกฝ่ายพันรอบตาด้วยผ้าสีดำจนเห็นใบหน้าได้ไม่ชัด ทว่าโครงหน้ากับรูปลักษณ์ภายนอกละม้ายคล้ายโกะโจ ซาโตรุจนเพื่อนๆ ต้องหันมองเพื่อยืนยันว่าเจ้าตัวยังยืนอยู่ข้างๆ

“ญาติ?”

“ไม่ใช่”

                ไม่เพียงคนรอบตัว กระทั่งโกะโจเองยังอึ้งงันไป ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนที่อยู่กับอิตาโดริเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่ผิดแน่ มองจากระยะไกลไม่รู้ ทว่าหน้าตานั่นคล้ายตนมากไปหน่อยหรือเปล่า?

ผู้ชายประหลาดที่กระโดดโลดเต้นไปหาอิตาโดริหน้าคล้ายโกะโจจนชวนให้คิดว่าถ้าโกะโจอายุมากขึ้นคงมีหน้าตาเหมือนอีกฝ่าย อย่างไรก็ดี โกะโจเชื่อมั่นเต็มหัวใจว่าตนเป็นหนุ่มหล่อจิตปกติ ต่างจากคนบ้าที่ใส่ผ้าปิดตาเดินร่อนไปมา

อิตาโดริดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นกลุ่มรุ่นพี่ พอถูกคนประหลาดสะกิดไหล่เขาค่อยเงยหน้าจากโทรศัพท์ ครั้นเห็นว่าใครเป็นคนมาทัก ใบหน้าของเด็กหนุ่มพลันฉาบเคลือบเอาไว้ด้วยความดีอกดีใจ หากไม่ทันได้อ้าปากทักทาย ชายหนุ่มผมขาวถลาเข้าไปกอด ขณะที่ไซ้ใบหน้าอีกคน ปากพูดพล่ามไม่หยุดว่า

“น่ารักจังๆๆ ยูจิน่าร้ากกกกก”

คน ‘น่ารัก’ ต้องใช้สองมือประกบแก้มจนหน้าบู้แล้วตักเตือนให้สำรวมยามอยู่ในที่สาธารณะ เสียงเอะอะโวยวายถึงเงียบลงได้

จากนั้นสองคนเดินจูงมือกระหนุงกระหนิง ชั่วขณะที่เดินสวนกลุ่มของพวกโกะโจ อิตาโดริ ยูจิที่เพิ่งสังเกตเห็นคนคุ้นหน้าแสดงท่าทางพิพักพิพ่วน...ทั้งไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน ทั้งพยายามทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น สรุปคือเต็มไปด้วยความลังเลสับสน ชายหนุ่มผ้าปิดตาต้องเลื่อนมือที่จับกันไว้มาโอบไหล่เข้าไปยืนชิด จากนั้นใช้อีกมือดันปลายคางให้หันกลับไปมองทาง

“ยูจิ เดินดีๆ สิ”

เสียงนั้นอ่อนโยนได้เท่าไหร่ก็อ่อนโยนเท่านั้น แต่โกะโจกลับรู้สึกว่าขณะพูดกับอิตาโดริอีกฝ่ายกำลังกลอกดวงตาใต้ผ้าปิดตามามองตน กระทั่งรอยยิ้มแสยะเล็กๆ ตรงมุมปากเมื่อสักครู่ยังเหมือนถูกส่งมาให้ตนอีกเช่นกัน

โกะโจคิดในใจว่าหากถูกท้าทาย ตนพร้อมตอบรับ ทว่าฝ่ายตรงข้ามกลับไม่แสดงท่าทีอันใดมากกว่านั้น เพียงเดินโอบอิตาโดริผ่านไปเงียบๆ ราวกับคนในอ้อมแขนควรค่าให้ใส่ใจมากกว่า

ทั้งที่จะเป็นแฟนหนุ่มหรืออะไรก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตน โกะโจ ซาโตรุกลับหัวเสียเป็นที่สุด

และยิ่งหงุดหงิดเป็นพิเศษเมื่อเจ้าหนุ่มนั่นรูปร่างหน้าตาคล้ายตนราวกับแฝดต่างวัย

 

 

อีกด้านหนึ่ง อิตาโดริกับแฝดต่างฝาของโกะโจออกจากมหาลัยอย่างไม่เร่งร้อน ระหว่างทางแทบไม่ได้พูดคุยกัน จนมาถึงที่พัก ก้าวเข้าไปในห้องทั้งตัวแล้วปิดประตู น้ำหนักขุมหนึ่งพลันโถมทับแผ่นหลังของอิตาโดริ ยูจิ

อ้อมกอดรัดแน่นจนแทบจมอก เสียงกระซิบแผ่วค่อยดังข้างหูว่า “ให้ผมจูบได้หรือเปล่า?”

“...”

คนถูกร้องขอไม่ได้ตอบ เพียงเอียงหน้าไปด้านหลัง แตะนิ้วลงบนคางได้รูป สื่อนัยยะโอนอ่อนผ่านท่าทาง

หลายนาทีผันผ่าน อิตาโดริพบว่าตัวเองนั่งแข้งขาอ่อนอยู่บนตักของอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ ชายหนุ่มสวมผ้าปิดตาตระกองกอดเขาทั้งตัว ซบใบหน้าลงบนไหล่

“ขอโทษนะ ผมอดหึงไม่ได้น่ะ ยังไงนั่นก็เป็นคนที่ยูจิเคยชอบนี่นา อีกอย่าง...” มือข้างหนึ่งปลดผ้าคาดตาลง ดวงตาสีฟ้ากระพริบถี่เล็กน้อยเมื่อต้องปรับตัวเข้าหาโลกที่สว่างจ้ากว่าเมื่อครู่ “ผมกับเขาคือคนคนเดียวกัน ในใจมีอะไร ผมย่อมต้องรู้ดีที่สุด”

“ไม่หรอกครับ ขอโทษที่ทำให้กังวลนะ” อิตาโดริทิ้งตัวในอ้อมแขนอีกคนดั่งสัตว์ตัวน้อยออเซาะเจ้าของ

ชายคนนี้คือ ‘โกะโจ ซาโตรุ’

เป็นคนคนเดียวกับที่อิตาโดริหลงรัก แต่ก็เป็นคนละคน

เดิมทีอิตาโดริหลงรักโกะโจทั้งที่อีกฝ่ายสุดแสนจะนิสัยแย่เป็นเพราะเคยเห็นโกะโจช่วยเด็กที่โดนรถชนอย่างไม่รังเกียจรังงอน ทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อยื้อชีวิตเด็กหญิงคนนั้น เขาได้แต่ประทับใจอยู่เงียบๆ พร้อมกับเสียดาย คิดว่าคนผ่านไปผ่านมาตามท้องถนนมีมากมาย น่าจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว

ทว่าหลังจากนั้นไม่นานก็ได้เห็นใบหน้าที่นึกว่าจะไม่ได้เห็นอีกที่มหาวิทยาลัย...เป็นรุ่นพี่จากภาคการเงินคณะบัญชี ภาพลักษณ์จากคนพึ่งพาได้กลายเป็นคนหนุ่มเสเพล ตามตำราลูกเศรษฐีที่ถูกเอาอกเอาใจมาแต่เล็กจนเสียนิสัย

ชื่อคือโกะโจ ซาโตรุ

แม้ต่างจากความประทับใจแรก อิตาโดริเชื่อว่าเนื้อในยังคงเป็นชายหนุ่มที่ประทับแน่นในความทรงจำ ต่อให้หาโอกาสพบเจอได้ยากเนื่องจากเรียนต่างคณะ เขาก็พยายามเทียวไล้เทียวขื่อไม่ลดละเท่าที่กำลังอำนวย ถือคติด้านได้อายอด หากไม่พยายามย่อมไม่ได้อะไรกลับมา

ผลคือโดนปฏิเสธและผลักไสอย่างเย็นชาครั้งแล้วครั้งเล่า

อิตาโดริ ยูจิเป็นมนุษย์ มีเนื้อหนังและจิตใจ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ท้อถอย

แล้ว ‘โกะโจ ซาโตรุ’ ก็มาปรากฏตัวตรงหน้า...

นอกจากช่วงอายุที่ดูมากกว่า ใบหน้าและน้ำเสียงนั่นไม่ว่าจะจากเหลี่ยมมุมไหนก็คือโกะโจ ซาโตรุคนที่เดินกร่างด้วยใบหน้ายียวนในมหาลัย คนที่บอกปฏิเสธตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สิ่งที่แตกต่างกันคือ ‘โกะโจ’ ตรงหน้าพุ่งเข้ามากอดอิตาโดริทันทีที่เห็นหน้า

พอได้พูดคุยกัน อิตาโดริตระหนักว่าตนไม่ได้เป็นบ้าเห็นภาพหลอน อีกฝ่ายยืนยันรูปลักษณ์ของตนว่าตรงกับที่อิตาโดริมองเห็น มีตัวตนอยู่ตรงหน้าจริงๆ เป็นคนเดินดิน ไม่ใช่ผีสางเทวดาจากไหน และแนะนำตัวว่าชื่อ ‘โกะโจ ซาโตรุ’

อิตาโดริที่โดนโกะโจหักหน้ากลางสายตาประชาชีกำลังคิดจะตัดใจ คนคนนี้ก็ปรากฏตัวออกมา ยิ่งอีกฝ่ายทราบเรื่อง สีหน้ายิ่งชื่นมื่น บอกให้มาคบตนแทนเถอะ

“อาจจะฟังดูเพ้อเจ้อ แต่ผมมาจากโลกอื่น อารมณ์ประมาณโลกคู่ขนานน่ะ ผมกำลังตามหา ‘ยูจิของผม’ อยู่ จนมาเจอเธอนี่แหละ”

ฟังไม่ค่อยเข้าใจว่าที่พูดๆ มาคืออะไร ทว่า ‘โกะโจ’ รู้จักอิตาโดริดีสมคำกล่าวอ้างว่ารู้จักสนิทสนม นอกเหนือจากพื้นเพครอบครัว ไม่ว่าอะไรก็รู้ดีไปเสียหมด เขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร มีความสนใจอะไร และมีแนวความคิดไปในทิศทางไหน ราวกับรู้จักกันมาช้านานจริงๆ

“ที่บอกว่าให้คบผมแทนน่ะ จริงจังนะ”

โดนเทียวไล้เทียวขื่อตะล่อมไปมา อิตาโดริถูกโยกคลอน ความสัมพันธ์รุดหน้าทีละนิดจนถึงขั้นมีความสัมพันธ์ทางกายในที่สุด

เทียบกับช่วงแรกที่ขัดเขินเก้กัง ตอนนี้สามารถจูบกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ แม้แต่การสัมผัสชิดใกล้ก็เป็นเรื่องปกติสามัญ ถึงขั้นที่ถ้าลืมตัว อิตาโดริอาจเผลอไปนั่งตักอีกฝ่ายแม้อยู่ในที่สาธารณะหากเจ้าตัวตบหน้าขาร้องเรียก

“นี่ยูจิ วันนี้มาทำขั้นสุดท้ายกันไหม?”

ขณะใช้ปลายนิ้วลูบรอยจูบประปรายบริเวณแอ่งชีพจร ‘โกะโจ’ เคลียจมูกเข้าที่กกหูคนรัก เอ่ยถามเสียงเรียบเรื่อย อาจเพราะเนื้อความชวนสะดุ้ง เจ้าของชื่อผู้กำลังหวนนึกถึงเรื่องราวในช่วงเวลาที่ผ่านมาจึงโดนฉุดกลับสู่ปัจจุบันในทันที

คนโดนถามเกร็งขึ้นเล็กน้อย เป็นความจริงที่เปิดเปลื้องร่างกายทุกส่วนให้กันและกันได้สัมผัสลูบคลำ ทว่าการสัมผัสต่างๆ อยู่ภายใต้จุดประสงค์เพื่อสร้างความคุ้นเคยและลดการต่อต้านจากการถูกบุรุษด้วยกันล่วงล้ำ ‘โกะโจ’ จะสัมผัสอิตาโดริอย่างอ่อนโยน เพียรปลอบว่าไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกังวล และมอบความสุขสมทางกายให้ ช่วงหลังมานี้ตอนช่องทางด้านหลังถูกเตรียมพร้อมและขยับขยาย เป็นอิตาโดริด้วยซ้ำที่รู้สึกว่า ‘โกะโจ’ ใจเย็นเกินไป

ฉะนั้นเมื่อได้ยินเสียงล่อลวง อิตาโดริที่ยุกยิกอยู่บนตักหุบขาเข้าหากันอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เบียดบั้นท้ายเข้ากับส่วนนั้นของคนด้านล่าง...กึ่งตั้งใจกึ่งไม่ตั้งใจ

“...ครับ”

‘โกะโจ’ มองเสี้ยวโหนกแก้มแดงก่ำ มองหูแดงๆ มองหลังต้นคออันแดงเถือก...ริมฝีปากพลันแห้งผากจนต้องแลบลิ้นเลีย

กับหนุ่มน้อยตัวสูงที่มีกล้ามเนื้อสวยสดงดงาม บางคนอาจไม่เห็นด้วยหากใช้คำว่า ‘น่ารัก’ มาบรรยาย แต่ ‘โกะโจ’ คิดเสมอว่าอิตาโดริ ยูจิน่ารักที่สุด ทั้งยังน่าย่ำยีที่สุดด้วย

ทำยังไงดี...

อยากก่ออาชญากรรมชะมัด

 

 

ในโลกที่ ‘โกะโจ ซาโตรุ’ อาศัยอยู่ ‘อิตาโดริ ยูจิ’ ถูกประหารชีวิต

คำว่าประหารชีวิต เมื่อได้ฟังแล้วจะนึกถึงผู้ก่ออาชญากรรมร้ายแรง หากเอ่ยขึ้นลอยๆ ว่า ‘อิตาโดริ ยูจิถูกประหารชีวิต’ ผู้ฟังย่อมอนุมานไปก่อนแล้วว่า ‘อิตาโดริ ยูจิ’ ก่อความผิดอุกฉกรรจ์ อาจถึงขั้นคิดไปว่าเป็นคนชั่วช้าสามานย์ สารเลวกู่ไม่กลับ

ซึ่งถูกเพียงครึ่งเดียว

‘อิตาโดริ ยูจิ’ ได้กระทำความผิดร้ายแรง

ทว่าไม่ใช่คนเลวแต่อย่างใด

...อย่างน้อย ‘โกะโจ’ ก็ไม่คิดว่าเป็นคนเลว

เพราะเด็กคนนั้นตัดสินใจกลืนกินของต้องห้ามเพื่อช่วยเหลือคนอื่น

...ด้วยเหตุนี้

ในโลกใบนั้น

ไม่ว่าจะปรารถนาเพียงใด ‘โกะโจ’ ก็ไม่อาจพบเจอ ‘อิตาโดริ ยูจิ’ ได้อีก

ในฐานะผู้มีส่วนรู้เห็นในการตายของอีกฝ่าย จะคร่ำครวญหรือตัดพ้อล้วนเป็นการเสแสร้ง จริงอยู่ว่า ‘โกะโจ’ เพียงคนเดียวไม่อาจหยุดยั้งการประหาร ทว่าหนทางการหลีกเลี่ยงการประหารใช่จะไม่มีอยู่เลย เขาสามารถพาเด็กคนนั้นไปยังที่ไกลแสนไกล ทำให้คนอื่นหาอีกฝ่ายไม่เจอไปชั่วชีวิต

แต่ ‘โกะโจ’ ไม่ได้ทำ

เขามองการประหารด้วยตาครบคู่ จากนั้นค่อยมาลิ้มรสความรู้สึกอันมีชื่อเรียกว่าเสียใจทีหลัง ในแต่ละวันคิดวกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ‘ถ้ารู้อย่างนี้...’ ‘ทำไมถึงไม่...’ ราวกับเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ พร้อมกันนั้นก็สำเหนียกได้ว่าหนามแหลมในใจปักทะลวงลงลึกกว่าที่คิด

หลังลองทบทวนจนแน่ใจว่าขืนเป็นเช่นนี้ต่อไปตนคงเสียสติ ไม่อย่างนั้นก็หมดอาลัยตายอยากไปเลย... ‘โกะโจ ซาโตรุ’ ซึ่งมีความปรารถนาแรงกล้าก็ได้กระทำการบางอย่างเพื่อพบ ‘แม่มด’

ในโลกคู่ขนานมากมาย อยากจะมีชีวิตอันสุขสงบร่วมกับอิตาโดริ ยูจิ

อยากจะตามหา ‘ยูจิของตน’

ของแลกเปลี่ยนสำหรับการบันดาลความปรารถนาให้เป็นจริงสูงล้ำตามคาด...‘โกะโจ ซาโตรุ’ จะไม่สามารถกลับไปยังโลกเดิมได้อีก สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ชื่อเสียง อำนาจ ทรัพย์สิน ครอบครัว พวกพ้อง

อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเพียงของตอบแทนสำหรับความสามารถในการเดินทางไปยังโลกอื่น การตามหาคน การโน้มน้าวเพื่อให้ได้มีชีวิตอยู่ด้วยกันต้องพึ่งพาความสามารถของตัว ‘โกะโจ’ เอง

แม่มดกล่าวว่าความปรารถนาของเขาไม่เพียงทำลายกฎเกณฑ์ตามธรรมชาติ ยังเกี่ยวพันถึงชะตาชีวิตคนอื่น หากไม่หย่อนข้อเรียกร้องลงมาจะไม่มีปัญญาจ่ายค่าตอบแทนแน่นอน

หลังทำการแลกเปลี่ยน ‘โกะโจ’ เดินทางไปยังโลกต่างๆ...โลกแล้วโลกเล่า ‘อิตาโดริ ยูจิ’ ที่พบเจอมีตั้งแต่เด็กน้อยหัดคลานไปจนถึงชายชราใกล้สิ้นอายุขัย กับเด็กที่อายุน้อยเกินไปแน่ชัดว่าไม่สามารถเป็นคนรักกันได้จึงไม่จำเป็นต้องรั้งรอที่โลกแห่งนั้น ทว่า ‘อิตาโดริ ยูจิ’ ที่เติบโตแล้วจะมีคนเคียงข้างอยู่ก่อนแล้วทุกโลกไป

คนคนนั้นมีผมสีขาว ดวงตาสีฟ้า

เป็นใบหน้าที่พบเห็นได้ยามส่องกระจก

ไม่ว่าจะเสาะหากี่โลกต่อกี่โลก ข้างกาย ‘อิตาโดริ ยูจิ’ จะมี ‘โกะโจ ซาโตรุ’ อยู่ และเขาก็ไม่ได้ไร้หัวจิตหัวใจขนาดพรากสิ่งสำคัญไปจาก ‘ตนเอง’ ที่กำลังมีความสุข

...กระทั่งมาถึงโลกแห่งนี้

เป็นครั้งแรกที่ ‘โกะโจ ซาโตรุ’ ได้พบ ‘อิตาโดริ ยูจิ’ ซึ่งอยู่ในช่วงวัยที่สามารถคบหากับตนได้และยังไม่ตกเป็นของใคร

เขาดีใจจนเนื้อเต้น

หากเป็น ‘ตนเอง’ ที่โง่เขลาผลักไสอิตาโดริ ยูจิ จะเข้าไปช่วงชิงเด็กคนนั้นมาเป็นของตนก็ไม่นับว่าทำผิดต่อใครสินะ?

 

 

ในครั้งแรกสุดของการร่วมรักไม่อาจนับได้ว่าหนทางราบรื่นไร้อุปสรรค โกะโจไม่สามารถสอดใส่ตัวเองเข้าไปได้ทั้งหมด ส่วนอิตาโดริที่ไม่เคยมีประสบการณ์ร่วมรักกับคนเพศเดียวกัน แม้เตรียมใจมาเรียบร้อย ร่างกายไม่อาจปรับตัวได้ทันทีตามใจสั่ง อาการตื่นเกร็งทำให้ทำได้ไม่นานก็ร้องไห้เพราะความเจ็บปวด

โกะโจเป็นกังวลและตั้งใจล้มเลิกกลางคันแล้ว ทว่าเจ้าคนที่น้ำตาไหลน้ำมูกย้อยกลับใจสู้เกินคาดและขอให้ใช้ต้นขาแทนไปก่อน

ดังนั้นแม้จะล่ม ในเมื่อทั้งคู่ไม่ได้เข็ดขยาด ก็พอฝืนนับได้ว่าได้ประสบการณ์กลับไปปรับปรุงแก้ไข

หลังจากนั้นทั้งสองสุมหัวศึกษาและทดลอง อีกสัปดาห์ให้หลังจึงประสบความสำเร็จสมใจ

เนื่องจากครั้งแรกสำคัญมาก โกะโจไม่อยากให้อิตาโดริมีความประทับใจไม่ดีต่อการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับตน เขาอ่อนโยนและเอาใจใส่อย่างที่สุด แตะต้องอิตาโดริอย่างระมัดระวัง คอยถามสภาพร่างกายและความรู้สึกอยู่ตลอด ไม่ว่าในใจจะมีภูเขาไฟปะทุไปกี่ลูก ภายนอกรักษาความเป็นผู้ใหญ่เอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ไม่แพร่งพรายจิตใจสกปรกให้คนรักได้รับรู้

โกะโจเริดร้างจากสัมพันธ์แนบเนื้อมานาน อีกทั้งยังเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัส ‘อิตาโดริ ยูจิ’ อย่างลึกซึ้ง อันที่จริงเขาอดทนอย่างมาก ใช้พลังใจในระดับไม่ธรรมดาเพื่อกดข่มสัตว์ร้ายในส่วนลึกลงกรงขัง

จริงอยู่...ในเมื่อคิดจะอยู่กับอิตาโดริชั่วชีวิต เขาไม่มีทางซ่อนเร้นใจจริงได้ตลอดรอดฝั่ง ทว่าอย่างน้อย...อยากค่อยเป็นค่อยไป อยากเป็นผู้ชายแสนดี เป็นคนรักที่น่าภาคภูมิใจ

โกะโจไม่อยากสูญเสียเป็นครั้งที่สอง

ฉะนั้น ตอนนี้กับอิตาโดริไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง...แน่อยู่แล้ว พวกเขาเกิดมาเพื่อคู่กัน ไม่ว่าจะโลกไหนๆ ก็ได้อยู่ด้วยกันทั้งนั้น นิสัยใจคอไปกันได้ดี เรื่องบนเตียงเองก็ไปได้สวย

ในแง่ของคุณภาพชีวิตก็พอถูไถ เนื่องจากเป็นคนจากโลกอื่น โกะโจ ไม่มีตัวตนในโลกแห่งนี้ ข้อมูลส่วนบุคคลไม่ถูกบันทึกในระบบของรัฐ สถานะไม่ต่างจากพวกลักลอบเข้าเมือง กระทำการอันใดล้วนแต่ยุ่งยากวุ่นวาย...ทว่าวิธีหาเงินมีมากมาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงศักยภาพส่วนบุคคลสูงลิ่วมาแต่เกิด เขาทำได้ดีทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่โชคดียังอ้าแขนโอบกอด หากหาเงินโดยสุจริตวิธีช้าเกินก็มีวิธีรวยทางลัดอีกเยอะแยะ

                โกะโจเล่าทุกอย่างให้อิตาโดริฟังแต่แรก เชื่อไม่เชื่อถือว่าพูดแล้ว ไม่มีอะไรติดค้างคาใจ และเพราะบอกความจริงแต่เนิ่นๆ นี้เอง พอขอยืมเงินสักเหรียญสองเหรียญด้วยไม่มีของมีค่าใดติดตัวไปแลกทำทุน อิตาโดริไม่เพียงให้ยืม ยินดียกให้เปล่าๆ ด้วยซ้ำ ขนาดไม่ได้มีเงินทองมากมายยังแสดงน้ำใจออกมาเต็มที่ ไม่รู้จะเรียกมีน้ำใจล้นเหลือหรือเป็นพวกบูชาความรักกันแน่

อย่างไรก็ดี โกะโจไม่ได้หยิบยืมเงินก้อนโต หากจะให้เจาะจงคือยืมมาประมาณครึ่งหนึ่งของค่าแรงขั้นต่ำต่อวัน กระนั้นกลับอุตส่าห์สร้างปาฏิหาริย์ อาศัย ‘โชค’ และ ‘เล่ห์’ เสกเงินพันเท่าของทุนออกมาได้ภายในวันเดียว พอคืนเงินที่ยืมมาจากอิตาโดริให้เจ้าตัวก็นำเงินที่งอกเงยมาไป ‘ลงทุน’ ต่อ...คราวนี้เปลี่ยนสถานที่หว่านเมล็ดเพื่อหลีกเลี่ยงการโดนเพ่งเล็งจากเจ้าที่

อิตาโดริตกใจจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นเงินของโกะโจพอกพูนอย่างรวดเร็ว ถึงบอกว่าลงทุนแล้วค่อยเก็บเกี่ยว แต่อัตราการงอกเงยที่เห็นดูเหมือนไวรัสกลายพันธ์กำลังแพร่ระบาดมากกว่า…

สรุปคือ การใช้ชีวิตประจำวัน ไม่มีปัญหา

พอหมดห่วงเรื่องอิตาโดริ ที่โกะโจห่วงเหลือเพียงเรื่องเดียว

คือตัวเองอีกคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในโลกนี้

ถึงแม้เป็นคนละคน สายใยบางเบาของผู้มีวิญญาณร่วมกันยังคงเชื่อมโยงกันเอาไว้ ไม่เพียงหน้าตาไม่แตกต่าง รากฐานความคิด นิสัยใจคอ ต่อให้ถูกฟูมฟักในต่างสภาพแวดล้อม กมลสันดานเหมือนกันโดยรากฐานดั่งเช่นรูปกายภายนอก

หมายความว่าโกะโจของโลกนี้เป็นเช่นเดียวกับโกะโจในโลกอื่น

หากยังไม่ตกหลุมรักอิตาโดริจะดีที่สุด กระนั้น... เท่าที่เห็นน่ะ...

...

...ความจริงก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วนับจากโกะโจไป ‘แสดงอาณาเขต’ ที่มหาลัยต่อหน้าต่อตาอีกฝ่าย ด้วยนิสัยดื้อรั้นหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี มีความเป็นไปได้สูงว่าจะถูกอีโก้ค้ำฟ้ารั้งคอหอยจนได้แต่มองตาปริบๆ อย่างคับอกคับใจ น่าจะไม่มาก้าวก่ายตนกับอิตาโดริ

เดิมทีก็ไม่มีความสัมพันธ์อันใดต่อกันอยู่แล้ว เป็นแค่คนไล่จีบกับคนถูกจีบ

เมื่ออิตาโดริหยุด...ทุกอย่างจบ

การจะลืมคนเก่า ไม่แน่ว่าการมีอะไรมาหันเหความสนใจอาจเป็นปัจจัยสำคัญ พอมีคนใหม่และคบหารักกันหวานชื่น อิตาโดริที่ช่วงแรกเห็นหน้ารุ่นพี่ผมขาวแล้วต้องอดกลั้นอาการเจ็บร้าวในอกเสมอ มาตอนนี้แทบไม่รู้สึกรู้สาอะไร มีแต่จะระมัดระวังตัวเพื่อไม่ให้คนรักปัจจุบันหึงหวงหรือไม่สบายใจ

เจ้านั่นเองก็คงรู้สึกตัวแล้วเหมือนกัน...ว่าโดนตัดขาดของจริง

“แล้วทำไมเธอที่รำคาญเขามาตลอด ไล่ไปให้พ้นหน้า และไม่มีใจให้เขาสักนิดถึงไม่ยอมจบล่ะ?”

นั่งกินชีสเค้กสตรอเบอรี่เมนูลิมิเต็ดประจำวันอยู่ดีๆ เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามดันมีคนถือวิสาสะทรุดกายนั่งลง เมื่อมองใบหน้าอวดดีแบบเดียวกับตัวเองในอดีต รสชาติหวานอมเปรี้ยวในปากกลายเป็นฝืดเฝื่อนทันควัน

“พูดเรื่องอะไร? คิดว่าฉันมานั่งตรงหน้านายเพราะใครบางคนงั้นเหรอ?”

“...”

เอาเถอะ พวกหน้าบางจัดการง่ายดี

ระหว่างใคร่ครวญอยู่ในใจว่าควรใช้ไม้อ่อนไม้แข็งระดับไหนมาจัดการตัวเองผู้น่าสงสาร โกะโจวางส้อมคันเล็กลง ยกคาราเมลมัคคิอาโต้ขึ้นดื่มอย่างวางมาด เขาผู้เติบโตในสภาพแวดล้อมอันป่าเถื่อนและยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการอันไม่ควรกล้ำกรายกล้าพูดเต็มปากว่าแข็งแกร่งเป็นหนึ่งในโลกดั้งเดิมของตน ไหนจะมีประสบการณ์การแลกเปลี่ยนกับแม่มด เดินทางไปยังโลกคู่ขนาน...พบเจอปัญหาและอุปสรรคมามากกว่าเด็กเมื่อวานซืนแน่นอน

ต่อให้เป็น ‘โกะโจ ซาโตรุ’ เหมือนกันก็เทียบชั้นกันไม่ได้หรอก

“งั้นเธอมีธุระอะไรกับผมล่ะ?”

ฝ่ายตรงข้ามตอบสนองอย่างรวดเร็ว “นายเป็นพวกเข้าเมืองผิดกฎหมายใช่ไหม?”

“แล้ว?”

“...”

โกะโจไม่แยแสแม้แต่น้อย ใบหน้าเจือรอยยิ้ม “ทำไมเหรอ? หรือกำลังคิดจะทำตัวเป็นพลเมืองดี?”

รู้ตัวมาสักพักแล้วว่ามีคนสะกดรอยตาม พร้อมกันนั้นก็คิดว่าโลกแห่งนี้สงบสุขเกินไปจริงๆ ขนาด ‘ตนเอง’ ในโลกนี้มีเงินทองมากมาย นักสืบที่น่าจะจ้างด้วยเงินจำนวนไม่น้อยยังมีปัญญาสะกดรอยได้เท่าที่เห็น ไร้ความสามารถ

ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้า ทว่าเป็นความจริงว่าเมื่อมีเงิน อะไรๆ ก็ง่ายดายปานสูดลมหายใจ แม้โกะโจเป็นพลเมืองเถื่อนของโลกใบนี้ หนทางการกลายเป็นพลเมืองอย่างถูกต้องตามกฎหมายใช่จะไม่มีเสียทีเดียว ตอนนี้เขาไร้เส้นสาย...แต่เขามีเงิน หากพอกพูนเงินได้มากขึ้น อย่าว่าแต่การเป็นพลเมืองเลย ของยากกว่านั้นก็มีแนวโน้มจะหามาได้

ใจหนึ่งโกะโจเวทนาชายตรงหน้า หากไม่มีตนเข้าแทรกกลาง อนาคตเจ้าเด็กอวดดีคนนี้คงได้กลายเป็นคนรักกับอิตาโดริ ยูจิ ทว่าจังหวะเวลาเป็นเรื่องสำคัญ โกะโจผู้เป็นตัวแปรไม่คาดฝันโผล่มาขวางความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ตัดเส้นด้ายแห่งโชคชะตาทิ้ง จากนั้นนำมาผูกที่ตัวเองแทน

คนรักที่เพียรตามหาอย่างยากลำบากตกสู่อ้อมกอด ต่อให้สงสาร ‘ตนเอง’ เพียงใด ความรู้สึกสมน้ำหน้ามีน้ำหนักมากกว่าหลายส่วน

นอกจากนี้คือแอบยินดีในคราวเคราะห์

ทั้งยังอยากซ้ำเติมให้ทุกข์ระทม

ใครใช้ให้โกะโจยังไม่เคยเจอ ‘โกะโจ ซาโตรุ’ คนอื่นนอกจากตัวเองที่สูญเสียอิตาโดริไปล่ะ

ดวงตาสีฟ้าหลุบลงมองนาฬิกาข้อมือ เห็นเข็มยาวเคลื่อนเข้าใกล้เลข 9 แสดงว่าเหลืออีกราว 15 นาทีอิตาโดริจะเลิกคลาส ควรจบบทสนทนาไร้ประโยชน์เสียที

“ไม่รู้หรอกนะว่าเธอประเมินผมผิดหรือประเมินตัวเองไว้สูงเกินไปถึงกล้าโผล่มาพูดจาไร้สาระ เอาเป็นว่าอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ไม่ต้องกลัวว่าผมจะจนตรอก ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไม่มีทางไป หรือถ้าคิดจะเจรจาต่อรองเรื่องอะไรก็บอกมาให้ชัดๆ จะได้นัดวันคุยกันทีหลัง”

คนอ่อนวัยกว่าเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ รอยยิ้มมุมปากบิดเบี้ยว อาจกำลังคิดว่าเจ้าผ้าปิดตาประหลาดคนนี้เสียสติไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม

โกะโจเอียงคอมองสีหน้านั้น จิตใจหยาบช้าที่สู้อุตส่าห์เก็บซ่อนโงศีรษะออกมาจากซอกหลืบ เขาใช้นิ้วโป้งดันผ้าปิดตาขึ้น อวดโฉมใบหน้าแท้จริงและสบดวงตาสีเดียวกันโดยไร้ปราการขวางกั้น

สีหน้าของเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพียงพอให้ปิศาจในกายพึงพอใจ น้ำเสียงถัดมาจึงรื่นรมย์อย่างยิ่ง

“จำไว้แค่ว่ายูจิเป็นของผมก็พอ นอกเหนือจากนั้นจะอะไรก็ต่อรองกันได้ทั้งนั้น”

“...”

“บอกไว้ก่อนว่าผมไม่กลัวเธอสักนิด และถ้าเธอล้ำเส้น ต่อให้เป็น ‘โกะโจ ซาโตรุ’ ก็ไม่ไว้หน้าหรอกนะ”

 

 

นอกหน้าต่างมองเห็นหยาดฝนโปรยปราย อากาศชื้นเล็กน้อย อุณหภูมิลดต่ำกว่าปกติ

แต่พอเหงื่อออกมากเข้า อิตาโดรินึกเสียใจที่ไม่ได้เปิดแอร์ตั้งแต่แรก

“ยูจิ จะไปไหนเหรอ?”

น้ำเสียงหยอกเย้าแหบพร่าดังจากเหนือศีรษะ อิตาโดริซึ่งพยายามคืบคลานไปด้านหน้าเพื่อควานหารีโมทแอร์โดนคว้าเอวดึงไปด้านหลัง จากนั้นความเป็นชายสอดคว้านเข้ามายังส่วนลึก ดูท่าจะโดนเข้าใจผิดว่าวางแผนหลบหนี

อิตาโดริอ้าปากตะครุบอากาศ เปล่งเสียงกระท่อนกระแท่น “ช้า...ช้าหน่อยครับ..”

ผลจากการกระถดตัวหนีเมื่อสักครู่ทำให้การเคลื่อนไหวร่างกายท่อนล่างกลับมาหนักหน่วงอีกครั้ง มือที่ลูบไล้ความเป็นชายให้ตนก็เปลี่ยนมาสกัดกั้นไม่ยอมให้ปลดปล่อย

วันนี้โกะโจแปลกไปเล็กน้อย...ค่อนข้างจะรังแกอิตาโดริหนักมือ

ไม่รู้ไปเจอเรื่องอะไรมา

เมื่อเวลาพัดผ่าน เปลือกนอกค่อยๆ โดนกะเทาะออก แม้ไม่ถึงกับเสแสร้งจนสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง แต่ในที่สุดอิตาโดริก็พอมองออกแล้วว่าโกะโจเป็นคนจำพวกแม้จะอ่อนโยนอ่อนหวาน เอาเข้าจริงก็แอบดึงดันไม่ใช่น้อย ตัวอย่างเช่น เวลามีอะไรกัน เขามักจะถามเสมอ “ชอบไหม?” “ถ้าเจ็บก็บอกนะ” “อยากให้ผมทำยังไง?” “ตรงนี้ดีหรือเปล่า?” แต่ขณะเดียวกันก็มักจะร้องขอสุ้มเสียงน่าสงสารเพื่อไม่ให้อิตาโดริปฏิเสธ “วันนี้ให้ผมทำความสะอาดให้นะ” “ไม่อยากลองเปลี่ยนที่จริงๆ เหรอ?” ทำให้อิตาโดริต้องมานั่งอับอายภายหลังหลายหน

สำหรับวันนี้ โกะโจสัมผัสทั้งภายนอกและภายในของอิตาโดริในลักษณะที่บีบคั้นเป็นพิเศษ หลังทอดร่างอิตาโดริลงบนเตียงและเตรียมความพร้อมให้อย่างอ่อนโยนเช่นทุกที เวลาจริงกลับหวดสะโพกอย่างโหดร้ายตั้งแต่แรกเริ่ม ครั้นอิตาโดริใกล้ปลดปล่อยก็ชะลอจังหวะลง หลบเลี่ยงจุดที่โปรดปราน พอคนใต้ร่างร้องขอเสียงเครือถึงได้กลับมากระทำอย่างตั้งอกตั้งใจอีกครั้ง...แต่ก็กอบกุมส่วนนั้นเอาไว้ ไม่ยอมให้ปลดปล่อย

กระทั่งโกะโจปลดปล่อยไปแล้วครั้งหนึ่งก็ยังไม่ปล่อยให้อิตาโดริเสร็จสม

ร้อนก็ร้อน แถมอึดอัดแทบระเบิด

ความเสียวกระสันและน้อยใจขับน้ำตาออกมาจนได้ “ให้ผมเสร็จที”

โกะโจใช้อุ้งมือช้อนคางคนรัก เลียหยาดน้ำที่กลิ้งออกมาจากหางตา ล่อหลอกเสียงหวาน “เด็กดี ต้องขอร้อง...ยังไงฮึ?”

 บั้นท้ายถูกกระทุ้งไม่หนักไม่เบา อิตาโดริกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แม้จะอยากเตะคน แต่ตอนนี้ทำได้เพียงศิโรราบ หลับหูหลับตาพ่นสิ่งที่คนรักน่าจะอยากได้ยินมั่วซั่ว “ขอร้องล่ะ...อยากถึง อึก ดะ ดาร์ลิ้ง ที่รัก ผัวครับ”

“น่ารักมาก~”

โกะโจดูดลิ้นสีอ่อนด้วยความหมั่นเขี้ยว เขารูดรั้งความเป็นชายของอิตาโดริ เสือกแทงตัวตนไปยังตำแหน่งที่อีกฝ่ายต้องการอย่างลึกล้ำหนักหน่วง เพียงไม่กี่ครั้งร่างในอ้อมแขนก็กระตุกเร่า ปลดปล่อยความปรารถนาที่ถูกยื้อเอาไว้ออกมาเป็นสาย ราดรดบนที่นอนเป็นแอ่งเล็กๆ

ความสุขสมในชั่วขณะนั้นทำเอาสติแทบหลุดลอย โกะโจที่ยังคงจูบอิตาโดริไม่เลิกราตลอดช่วงที่ปลดปล่อยจึงขบริมฝีปากเบาๆ เพื่อเรียกสติ เกรงคนรักจะล้มพับไปเสียก่อน

“อะ อืมมม แอร์...อึก”

“หืม?”

พอขยับหูเข้าไปใกล้ๆ จับใจความได้ว่าต้องการให้เปิดแอร์

ลมหายใจของอิตาโดริสับสน เขานอนคว่ำหน้า อกแนบชิดติดเตียง สะโพกลอยสูงรับการชำเรา ทว่าโกะโจไม่ได้เคลื่อนไหวดุเดือดต่อ เขาไสกายเข้าออกเพียงตื้นๆ ด้วยรู้ว่าคู่กรณียังไม่พร้อมสำหรับบทรักครั้งใหม่ ระหว่างนั้นก็พยายามยืดตัวเพื่อหยิบรีโมทจากโต๊ะข้างหัวเตียง

เสียงแอร์ทำงานดังขึ้นหลังก้านนิ้วยาวๆ กดปุ่มเปิดเครื่อง

อิตาโดริครวญเสียงหวิวจังหวะที่โกะโจขยับตัว ผนังด้านในถูกครูดแช่มช้า ให้สัมผัสแจ่มชัดเป็นพิเศษ

โกะโจโยนรีโมททิ้งภายในวินาทีเดียวแล้วใช้มือข้างเดิมลูบคลำหน้าอกอิตาโดริ เขาเลียสะบักชุ่มเหงื่อ กระซิบกลั้วหัวเราะเสียงต่ำ “รัดขึ้นมาอีกแล้ว ผมต่อได้แล้วใช่หรือเปล่า?”

“หน้า...” จังหวะหายใจยังไม่เป็นปกติ อิตาโดริเค้นเสียงอ่อนระโหยออกมาได้คำหนึ่งก็ไม่อยากพูดอะไรต่อ

โกะโจมองหนุ่มน้อย ดวงตาทอยิ้ม “อยากหันหน้าเข้าหากันเหรอ?”

คนด้านล่างพยักหน้าหงึกหงัก

จากนั้นร่างกายถูกประคองขึ้นอย่างระมัดระวัง ทิวทัศน์พลิกกลับ อิตาโดริมองเห็นเพดานห้องและใบหน้าเปี่ยมความใคร่ของชายหนุ่มผมขาว ประกายในดวงตาสีฟ้าคลุ้มคลั่งอย่างที่สุด หากก็อ่อนโยนอย่างที่สุด

ทั่วร่างเหมือนถูกแช่ในโหลน้ำผึ้งเดี๋ยวนั้น เขายกแขนสองข้าง โอบกอดโกะโจสุดแรงกายแรงใจ เกาะเกี่ยวขารอบสะโพกอีกคน สัมผัสทั้งตัวอย่างแนบแน่น

อิตาโดริกล่าวอู้อี้ชิดอกชื้นเหงื่อด้วยแรงกระตุ้นจากความรู้สึกอันรุนแรง

“ผมรักคุณ”

“...!”

ร่างกายผู้ฟังตอบสนองอย่างสัตย์ซื่อ

“อึก...ยะ ยังจะใหญ่ขึ้นได้อีกเหรอ?!”

โกะโจจูบปิดปากน่ารักน่าชัง ช้อนบั้นท้ายเต็มมือ เริ่มเสือกแทงความเป็นชายเร็วๆ เสมือนหนึ่งคนไม่มีสติ “ฮ้า...บ้าจริง ยูจิ ขอทำแรงๆ ได้หรือเปล่า นี่ น่ารักเกินไปแล้วนะ ถ้าอดทนผมต้องตายแน่ๆ ขอร้องล่ะ ให้ผมทำเถอะ..ผมก็รักยูจิที่สุดเหมือนกัน”

พูดไปก็จูบเปะปะไปทั่ว ทั้งที่กำลังออดอ้อนขอความยินยอม แต่จงใจหมุนสะโพกให้เกิดเสียงน่าอาย กดอิตาโดริให้จมอกตน

ลมหายใจอิตาโดริรวนเรอีกครั้ง เขาร้องเสียงสูงเมื่อถูกบดขยี้อย่างร้ายกาจ ผนังด้านในแทบจะถูกลากดึงออกมาพร้อมของเหลวสีขาว ก่อนจะถูกทำให้เสียสติ อิตาโดริรีบคว้าใบหน้าโกะโจ ช้อนมือแทรกระหว่างใบหูแดงระเรื่อและเส้นผมสีจาง

“ผมไหว...น่าจะอีกแค่ครั้งเดียว...นะครับ...”

นอกจากบอกขีดจำกัด นั่นนับเป็นคำอนุญาต

ฉะนั้นเมื่อสิ้นเสียงจนใจเจือความขวยอาย ริมฝีปากอุ่นๆ รีบร้อนฉกลงมา ตะโบมจูบอย่างกระหายหิว เขมือบกลืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า ฝ่ามือร้อนผ่าวก็สัมผัสปลุกเร้าอย่างไร้ยางอาย ฉุดอารมณ์ขึ้นสูงในเวลาอันสั้น

อิตาโดริคงโดนดูดสมองไปแล้ว หรือไม่ก็วิญญาณหลุดจากร่าง เขาโดนจับแหกแข้งขา เปลี่ยนท่าไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เพียงให้ความร่วมมืออย่างดี พอโดนกระซิบริมหูเสียงอ่อนเสียงหวาน เจ้าปากน่าตีก็พร่างพรูถ้อยคำน่าอายออกไปจนหมดสิ้น

หาก ‘ครั้งเดียว’ ของโกะโจ ซาโตรุเป็นอย่างนี้ตลอด เห็นทีเขาจะได้โบกมือลาโลกก่อนวัยอันควรเป็นแน่

 

 

อันที่จริงแค่การเคี่ยวกรำอย่างดุเดือดก็ทำให้คนแข็งแรงอย่างอิตาโดริ ยูจิม่อยกระรอกจนไม่เหลือกระทั่งแรงเดินเหินด้วยตัวเอง ทั้งอย่างนั้น โกะโจยังคงเลิกนิสัยเสียชอบเอารัดเอาเปรียบตอนช่วยคนรักทำความสะอาดไม่ได้

ที่แล้วๆ มาพวกเขาไม่ค่อยทำกันถึงขนาดนี้ อิตาโดริจึงมีกำลังวังชาเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง นานๆ ครั้งโกะโจถึงจะมารยาสาไถยจนคนรักใจอ่อนยอมให้เข้ามามีส่วนร่วม ซึ่งทุกครั้งระหว่างมองบั้นท้ายคายกลิ่นอายตัวเองออกมาอย่างเคลิบเคลิ้ม โกะโจมักถือโอกาสอันดีกลั่นแกล้งคนให้เข่าทรุด

แต่วันนี้เลือดลมเขาพลุ่งพล่านกว่าปกติ นอกจากสอดนิ้วเข้าออกอย่างลามกโดยอ้างว่ากำลังทำความสะอาด เขายังลูบคลำอิตาโดริด้วยมือและปากจนอีกฝ่ายเสร็จสมไปอีกรอบ

ผลคือต้องอุ้มกันออกมา

...ทว่าได้แต่งตัวให้อิตาโดริที่สะลึมสะลือหลังอาบน้ำสระผมเสร็จแบบนี้เดี๋ยวก็ได้ทำนิสัยเสียจนติดหรอก

ได้อยู่กับยูจิอย่างมีความสุข อย่างกับกำลังฝันไปยังไงงั้น

ขณะสางเส้นผมอ่อนนุ่มของคนรักที่หลับปุ๋ยซบอยู่กับอก โกะโจเอนกายพิงหัวเตียง ใช้มืออีกข้างเลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนอย่างเกียจคร้าน

ข้อความไม่ปรากฏผู้ส่งทำให้อดกลอกตาไม่ได้

จะว่าไปก็สมกับเป็น ‘ตัวเอง’ ดี โกะโจสมัยก่อนเคยอวดดีและไม่น่ารัก จากมุมมองบุคคลที่สามอยากจะซัดสักป้าบ นี่ยังพ่วงตำแหน่งคนที่อิตาโดริเคยรัก ไม่ว่าจะข้อไหนจิตใจชั่วร้ายก็ออกมาเต้นระบำอย่างระริกระรี้ ไล่ทุบเทวดาในใจเพื่อให้ทำเรื่องต่ำช้า

ความน้อยเนื้อต่ำใจสะสมจากการเห็น ‘โกะโจ ซาโตรุ’ คนอื่นมีชีวิตที่สุขสงบพุ่งทะยาน

ทำไมถึงมีแต่ตนที่ต้องดิ้นรน

ทำไมถึงมีแต่ตนที่ต้องสูญเสีย

ความทุกข์ตรมนี้...ทำไมถึงมีแต่ตนที่ได้รับ

ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรม...!

ฉะนั้น เธอเองก็...

“คุณซาโตรุ...”

เสียงงึมงำจากบริเวณหน้าอกพัดเปลวเพลิงในดวงตาออกไป สีหน้ามืดครึ้มกลับสู่สภาวะปกติ โกะโจรีบก้มลงมองหนุ่มน้อยในอ้อมกอด เลื่อนมือที่กำลังลูบผมไปเกลี่ยแก้ม

อิตาโดริปรือตาง่วงงุนมายังตน “ไม่นอนเหรอครับ?”

ปิศาจร้ายในใจโดนปัดเป่าออกไปด้วยคำถามง่ายๆ โกะโจระบายยิ้มไปถึงดวงตา จุ๊บหน้าผากคนรักพลางดับไฟหัวเตียง

“นั่นสิ นอนกันเถอะเนอะ”

เมื่อถดตัวลงนอนใต้ผ้าห่ม สองมือโอบอิตาโดริเข้ามาชิด กลิ่นกายสะอาดสะอ้านชำระล้างความคิดสกปรกออกไปจนหมด...ตั้งแต่ได้มาเยือนโลกอันสงบสุขนี้เขาตัดสินใจว่าจะเป็นคนรักที่ดีไม่ใช่หรือ?

ช่างเจ้าเด็กนั่นเถอะ ยังไงความรู้สึกก็คงยังไม่ลึกซึ้งอะไร นอกจากนี้อีโก้เทียมฟ้าน่าจะยับยั้งพฤติกรรมอันอาจเป็นภัยต่อตน

ตอนนี้อิตาโดริ ยูจิเป็นของเขาแล้ว...ของเขาคนเดียว ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ลงมือแย่งชิง โกะโจตั้งใจอ่อนข้อให้ด้วยการแสร้งเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ปล่อยให้อวดดีนิดๆ หน่อยๆ สร้างปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ได้ตามใจชอบ

จากนั้นก็นั่งเสียใจทีหลังไปซะ

โกะโจกดคางลงกลางกระหม่อมปกคลุมด้วยผมสีน้ำตาลอมชมพู กอดเรือนร่างอบอุ่นที่ถวิลหามานานด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มีก่อนหลับไป

 

 

Talk

พรยากจัง...