[Fanfic Daiya no A ; Kousawa] Change - Prolouge

Fanfic Daiya no A

Change

Chapter : Prolouge

Pairing : Okumura Koushuu x Sawamura Eijun

Rating  : SFW

                สำหรับเด็กบ้านนอกที่ไม่เคยย่างเท้าเหยียบเมืองหลวงสักครั้งในชีวิต การมาเรียนต่อม.ปลายในเมืองเป็นเรื่องชวนตื่นเต้นและประหวั่นพรั่นพรึงในเวลาเดียวกัน

                ความเจริญที่ต่างกันลิบลับทำเอาปรับตัวแทบไม่ทัน ตอนขึ้นรถไฟฟ้าครั้งแรกก็พลาดขายขี้หน้าให้คนอื่นหัวเราะขำมาแล้ว แม้จะชวนให้หนักใจอย่างยิ่งในช่วงแรก แต่พอผ่านมาได้สักหลายวันก็เริ่มชิน

                ซาวามุระ เอย์จุนถือถุงจากร้านสะดวกซื้อด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างจับร่มพลาสติกไว้มั่น

                ฝนตกปรอยๆ ไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อวาน

                เขาออกมาซื้อของใช้จำเป็นรวมทั้งยาจากร้านสะดวกซื้อ สัปดาห์หน้า...เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะได้เริ่มต้นชีวิตนักเรียนม.ปลายแล้ว ไพล่คิดถึงเรื่องนี้ก็อดกังวลไม่ได้

                เอย์จุนไม่ได้เข้ามาเรียนคนเดียว มีอีกคนที่มาเรียนต่อม.ปลายด้วยกันและเป็นรูมเมทที่อพาร์ทเมนต์

                ญาติสนิทจากทางแม่

                ฟุรุยะ ซาโตรุ

                พวกเขาโตมาด้วยกัน เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนซี้เพื่อนตาย แม้เจ้าคนหน้าตายคนนั้นสุดแสนจะกวนโอ๊ยและน่าโมโห ทว่าแม้ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับว่าเอย์จุนคุ้นเคยกับการมีอีกฝ่ายอยู่ข้างๆ อีกทั้งยังเป็นคนที่ทำให้เขาเป็นห่วงได้ตลอดเวลา

                สาเหตุสำคัญอาจเป็นเพราะฟุรุยะ ซาโตรุขาดความสามารถในการสื่อสาร

                ในที่นี้หมายความว่าพูดไม่ได้

                ซาโตรุพูดไม่ได้

                แล้วยังเป็นพวกหน้าตายอีกต่างหาก บางทีการที่เติบโตมาโดยมีเพื่อนแค่เอย์จุนคนเดียวและยอมแพ้ในการมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างก็เพราะความบกพร่องแต่กำเนิดดังกล่าว ยิ่งมีนิสัยขี้เบื่อขี้รำคาญ พอคนอื่นนอกจากเอย์จุนไม่มีทักษะในการเดาคำพูดก็ละทิ้งความพยายามในการสร้างมิตรโดยปริยาย

                ด้วยเหตุนี้เอย์จุนเลยยิ่งต้องตามประกบอีกฝ่าย และช่วยเหลือในหลายๆ เรื่อง

                ตอนนี้ก็เช่นกัน

                เขาออกมาซื้อยาให้ซาโตรุที่เป็นไข้อ่อนๆ

                “หมอนั่น หวังว่ากลับไปแล้วจะเห็นว่ายอมนอนดีๆ นะ”

                หากกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ ต่อให้รู้ว่าเพื่อนไม่สบายก็จะชกสักเปรี้ยง

                เอย์จุนเดินทอดหุ่ยเรื่อยเปื่อยด้วยชะล่าใจว่าฝนตกไม่หนัก และไม่รู้โดนเบื้องบนรับรู้ความคิดนั้นแล้วอยากกลั่นแกล้งหรืออย่างไร ฝนที่ตกปรอยๆ เสมือนจะขาดเม็ดเมื่อสักครู่พลันตกหนักขึ้นมากะทันหัน คลื่นลมพัดแรง ฟ้าร้องฟ้าแลบดั่งเกิดอาเพศ พายุฝนฟ้าคะนองเร่งให้เอย์จุนรีบวิ่งกลับอพาร์ทเมนต์ที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตร หากไม่ติดว่าต้องยื้อยุดไม่ให้ร่มปลิวไปตามลมอาจจะเปียกน้อยกว่านี้ก็ได้

            เปรี้ยง!

                “อ๊า! รู้แล้วๆ! รอให้ถึงบ้านก่อนก็ไม่ได้!”

                ผลจากการพากเพียรฝึกซ้อมเคนโด้ทำให้ร่างกายแข็งแรง วิ่งขึ้นไปยังห้องที่อยู่ชั้น 2 ได้อย่างรวดเร็ว เอย์จุนจับลูกบิดหมุนเพราะรู้ว่าประตูไม่ได้ล็อก

                “ซัตจัง ขอผ้า...”

            เปรี้ยง!

                แสงจากฟ้าผ่าลอดผ่านหน้าต่างจนต้องหลับตาหนี เอย์จุนเสียจังหวะไปเล็กน้อย เมื่อมองเข้าไปภายในห้องและเห็นความเป็นไปชัดๆ ก็ตกใจจนเข่าแทบทรุด ทว่าสัญชาตญาณทำงานได้ดีเยี่ยมอย่างน่าชม แทนที่จะทรุดฮวบ ขาเอย์จุนกลับพาร่างกายหนักอึ้งวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเข้าไปข้างใน

                ซาโตรุไม่ได้ดูโทรทัศน์ และยิ่งไม่ได้กำลังนอนหลับ

                ทว่าเพื่อนสนิทกำลังถูกเงาที่มีลักษณะเป็นเส้นสายสีดำดึงตัวลงให้จมลงไปในพื้นห้อง ซาโตรุพูดไม่ได้จึงมีแต่เสียงอืออาหลุดออกมาให้ได้ยิน เมื่อรวมกับเสียงฝน ไม่แปลกใจหากข้างห้องไม่ทราบว่าเกิดเหตุผิดปกติ

                เดิมทีซาโตรุก็เป็นคนขาวจัดอยู่แล้ว มาตอนนี้ใบหน้ายิ่งซีดเผือดเพราะร่างกายโดนรัดพัน

                เอย์จุนพยายามแกะเงานั้น ปากก็ส่งเสียงขอความช่วยเหลือ เขาไม่กล้าละสายตาจึงไม่อาจวิ่งออกไปเพื่อเรียกคน

                “...!”

                “ซัตจัง! อดทนไว้นะ!”

                กระนั้นร่างกายของซาโตรุกลับค่อยๆ ถูกเงาดำกระชากลงไปอย่างน่าพิศวง ทว่านี่ไม่ใช่เวลามามัวตกตะลึงว่าร่างกายครึ่งล่างหายเข้าไปในพื้นห้องได้อย่างไร เอย์จุนเค้นเรี่ยวแรงทั้งร่างกายกอดแขนเพื่อนรักไว้มั่น เขากล้าพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่าไม่เคยดิ้นรนอะไรมากมายขนาดนี้มาก่อน

                “โธ่เว้ย!”

                เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงอีกครั้ง

                ...ดังกึกก้องราวกับจะผ่าผืนดินให้แยกเป็นสองส่วน

                นอกจากแรงกระชากอย่างรุนแรงราวกับจะฉีกร่างกายเป็นชิ้นๆ และความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายที่ถ่ายทอดผ่านแขนของใครอีกคน เอย์จุนไม่รับรู้ถึงอะไรอีก

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                ใครบางคนนั่งบนกรอบหน้าต่าง ทอดสายตามองพายุฝนฟ้าคะนองและฟ้าแลบแปลบปลาบ

                มุมปากยกเป็นรอยยิ้มชวนหนาวยะเยือก

                “มาแล้วสินะ”

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

               

                ฟุรุยะ ซาโตรุไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

                เมื่อครู่เขาอยู่ในอพาร์ทเมนต์กลางเก่ากลางใหม่ซึ่งเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่ทันครบสัปดาห์ แต่ตอนนี้...แม้จะได้ยินเสียงฝนตกกระหน่ำไม่ต่างกันทว่าทิวทัศน์ที่เห็นและบรรยากาศโดยรอบต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ที่นี่คือห้องโถงขนาดใหญ่ เพดานสูงจัดจนเหมือนอยู่ในยิมเนเซียม ทว่าลวดลายวงกลมบนพื้นและผนังที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตรบอกให้รู้ว่าไม่ได้เป็นสถานที่อย่างที่คิด

                เขาเอื้อมมือไปเขย่าเอย์จุนซึ่งนอนหมดสติอยู่ข้างๆ อย่างร้อนรน

                ทันใดนั้นได้ยินเสียง ‘กอก กอก’

                ก้อนผ้าคลุม...ไม่สิ ใครบางคนถือไม้เท้าสูงท่วมศีรษะเดินลากผ้าคลุมสีดำเข้ามาใกล้ ฮู้ดตกลงมาปกคลุมใบหน้าทำให้ซาโตรุมองเห็นเพียงริมฝีปากไม่ยิ้มไม่บึ้ง

                “...”

                ฝัน?

                ไม่ใช่...เหมือนจริงขนาดนี้ แถมยังความรู้สึกที่ได้รับผ่านประสาทสัมผัสส่วนต่างๆ

                เป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

                แต่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

Talk

เรื่องยาวค่ะ สวัสดี บล็อกร้างมาก 55555 เรื่องนี้ไม่ต้องลุ้นนะคะ เป็นโคซาวะ แต่เพื่อเป็นการไถ่โทษให้ฟุรุยังที่บอกจะแต่งฟุรุซาวะแต่ไม่ได้แต่งซักที เรื่องนี้เลยได้ความรักจากเอย์จังไปเต็มๆ ค่ะ