[Fanfic Daiya no A ; Misawa] Straight Line Part 1.5

Fanfic Daiya no A

Straight Line

[Part : 1.5]

Pairing : Miyuki Kazuya x Sawamura Eijun

Rating  : SFW

แฟนสาวคนล่าสุดเป็นเด็กร่วมมหาลัย เรียนอยู่คณะอักษรศาสตร์ เป็นคนสวยชนิดเด่นจนต้องมองเหลียวหลัง นิสัยดี ร่าเริงอ่อนโยน เพราะได้ทำกิจกรรมระหว่างคณะร่วมกันเลยมีโอกาสคบหาสนิทสนม ความสัมพันธ์รุดหน้าจนฝ่ายหญิงสารภาพรัก เพราะประทับใจในตัวเจ้าหล่อนเลยตอบรับง่ายๆ และเริ่มคบหากันอย่างจริงจัง

เธอเป็นคนน่ารัก มีเหตุผล เวลาอยู่ด้วยจึงผ่อนคลายและสบายใจ การอยู่ข้างเธอเป็นความสุข มิยูกิจึงคิดว่าจะไปได้ดีกับเธอ แต่เขาผิด

แน่ล่ะว่าคนรักไม่มีอะไรให้ตำหนิติเตียน นิสัยใจคอที่เสมอต้นเสมอปลายไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์แตกหัก

ปัญหาอยู่ที่ตัวมิยูกิเอง

ความรู้สึกกระตือรือร้นอยากพบหน้าจางหายลงตามวันเวลาจนแทบจะเกลียดตัวเอง ตั้งแต่โดนทักว่าพูดถึงรุ่นน้องที่ชื่อซาวามุระบ่อยๆ มิยูกิเริ่มเปรียบเทียบว่าตอนอยู่กับเอย์จุนทำไมถึงรู้สึกสบายใจกว่าตอนอยู่กับคนรักที่ดีพร้อมขนาดนี้

เขาเริ่มลังเล

เขาเริ่มสงสัย

ในที่สุดก็ถามตัวเองจนได้ว่าเขารักคนรักในตอนนี้จริงๆ หรือ? คนที่อยากให้อยู่ข้างๆ มากที่สุดคือเธอจริงๆ หรือ?

ปรากฏว่าภาพที่ปรากฏในใจกลับกลายเป็นรอยยิ้มกว้างขวางของใครอีกคน คนที่บ้าบอและงี่เง่าไม่มีใครเกิน...แสดงออกว่ารักเขาล้นเหลือจนแทบจะเหมือนการเล่นละคร

ดูเหมือนคนที่ตน ‘รัก’ จริงๆ จะกลายเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่า

พอตระหนักได้จะให้คบกับคนอื่นก็ทำไม่ลง มิยูกิบอกเลิกคนรัก เธอดูตกใจและสงสัยแต่ไม่ได้ฟูมฟาย...ราวกับคาดไว้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ตอนถูกถามว่าคนที่เขารักจริงๆ คือรุ่นน้องที่ชื่อซาวามุระ เอย์จุนใช่ไหม สิ่งที่มิยูกิทำได้คือการพยักหน้ารับอย่างเงียบงัน

เขาอยากเริ่มต้นใหม่กับเอย์จุน อยากเป็นคนรักของเด็กคนนั้นอีกครั้ง...เป็นคนรักอย่างแท้จริง ไม่ใช่คบกันเพราะใจอ่อนอย่างครั้งก่อนหน้า

ถ้าบอกว่ารักซาวามุระจะทำหน้ายังไงนะ

มิยูกิเก็บความลิงโลดเอาไว้ ความรู้สึกของพวกเขาตรงกันแล้ว อนาคตไม่น่ามีอุปสรรค

...ใช่ ไม่น่ามี แต่มันดันมี

สาเหตุจะเป็นเพราะอะไรได้ถ้าไม่ใช่ตัวเองหนังหน้าบางเกินทน

ปกติก็หน้าหนาอยู่หรอก แต่เอย์จุนวิ่งเข้าใส่จนเคยตัว จะเป็นฝ่ายขอคบก่อนก็ป๊อดจนพูดไม่ออก แค่เค้นคำบอกรักยังเค้นไม่ได้ พยายามเท่าไหร่ก็หาจังหวะดีๆ ไม่เจอ แถมคำรักจากอีกฝ่ายที่ได้ยินจนชินชา พักหลังเริ่มหงุดหงิดที่เจ้าตัวพูดออกมาง่ายๆ เหมือนมันไม่มีความหมายสำคัญ ยิ่งได้ข่าวว่าไปเดทกับสาวที่ไหนก็ไม่รู้ อารมณ์ดีๆ ตอนแรกเลยหายวับ

ยังรักเขาอยู่หรือ?

ยังรักจริงหรือ...?

ความแคลงใจก่อเกิดความร้อนรน มิยูกิเคยกลั้นใจถามออกไปได้ครั้งหนึ่ง

‘นายรักฉันจริงเหรอ’

‘เอ๋า ก็บอกให้ฟังมาตลอด นี่นายไม่เชื่อเลยเหรอเนี่ย เจ็บปวดชะมัด!’

‘แต่ว่า...’

‘ฉันเคยคบใครนอกจากนายมั้ยล่ะ?’

โดนย้อนแบบนั้นบทสนทนาเลยต้องปิดตัวลง มิยูกิค้านต่อไม่ออก ความเคลือบแคลงยังคาราคาซัง กระนั้นกลับไม่มีหน้าไปพูดอะไรอีก ตัวเองไม่เคยแม้แต่จะแสดงออกว่ารักเอย์จุนอย่างคนรัก บอกรักยังไม่สามารถ...แล้วจะไปซักไซ้อะไรได้ ไหนจะเรื่องที่เคยคบคนอื่นอีกล่ะ กล่าวได้ว่าไม่มีกระทั่งสิทธิ์ในการตั้งข้อสงสัยในความรู้สึกของเอย์จุนด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้ว

ได้เวลาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงเสียที

หลังลังเลมานาน ในที่สุดก็ถึงเวลาต้องบังคับตัวเองให้พูด มิยูกิไม่อยากยื้อเวลาอีกต่อไป ไม่ว่าจะพร้อมหรือไม่ ยังไงก็ต้องพูด ในเมื่อไม่ยอมพูดสักทีก็ต้องสร้างสถานการณ์บังคับตัวเองแล้วล่ะ

‘มีเรื่องอยากคุยด้วย มาเจอกันหน่อยได้หรือเปล่า’

เช้าวันเสาร์ที่อากาศดีมาก มิยูกิที่คิดหนักจนไม่ได้นอนยันเช้าส่งข้อความตัดทางหนีตัวเองให้เอย์จุน

ครั้งนี้จะบอกให้ได้...

บอกว่ารัก