[Fanfic Daiya no A ; Misawa] Parallel Lines

Fanfic Daiya no A

Parallel Lines

Pairing : Miyuki Kazuya x Sawamura Eijun

Rating  : SFW

Note     : Prequel to “Straight Line”

          เมื่อลืมตาตื่น ภาพฝันจะเลือนราง และไม่นานก็จะหลงลืมมันไป

            มิยูกิ คาซึยะเป็นคนคนหนึ่งที่จำความฝันไม่ได้ เขามักจะฝันบ่อยๆ...ฝันเป็นเรื่องเป็นราว ทั้งที่จำไม่ได้ แต่มักจะพะวักพะวงหา รู้สึกคิดถึงอย่างไม่อาจอธิบาย

            เขาไม่สามารถนึกภาพเป็นฉากๆ แต่จำได้ว่าตัวเองกำลังวิ่งไล่ตามใครสักคนอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่มองเห็นรอยยิ้มสว่างสดใสแต่ให้ตายอย่างไรก็นึกใบหน้าอีกฝ่ายไม่ออก นานวันเข้าความฝันหลอมรวมกับความเป็นจริงจนรู้สึกสับสน

            เขารู้สึกว่าหลงรักคนในความฝัน...บางทีตัวเองในฝันอาจหลงรักคนคนนั้นและส่งต่อความรู้สึกมายังตัวเขายามลืมตาตื่น

            หลงรักคนที่ไม่มีอยู่จริงเนี่ยนะ...?

            ขนาดตัวเองยังรู้สึกว่าตลกเป็นบ้า

            กระนั้นเขาก็มักจะมองหาเงาร่างที่ติดตรึงอย่างพร่าเลือนในความทรงจำ หวังว่าคนคนนั้นจะมีอยู่จริง แม้รู้ว่าแค่หลอกตัวเองลมๆ แล้งๆ แต่ก็อดสอดส่ายสายตามองหาจากผู้คนบนท้องถนนไม่ได้ คุราโมจิเคยแซวเล่นว่าอาจเป็นเรื่องแต่ชาติปางก่อน ฝังใจกับรักไม่สมหวังอย่างรุนแรง ความรู้สึกเลยตกทอดมาถึงชาตินี้ ไม่อย่างนั้นก็อาจเห็นตัวเองในโลกคู่ขนาน

            มิยูกิมองเพื่อนด้วยสายตาเย็นชาและบอกว่าเพ้อเจ้อกับนิยายมากเกินไปละ

            เด็กหนุ่มกลัดกระดุม จัดปกเสื้อ จากนั้นสะพายกระเป๋านักเรียน จับเฮดโฟนที่คล้องคอมาครอบศีรษะแล้วเปิดเพลงโปรด...เตรียมพร้อมไปโรงเรียนเสร็จสรรพ

            เพราะพ่อแม่ไม่มีเวลาให้ มิยูกิจึงใช้ชีวิตแบบขอไปที เมื่อไม่มีคนจู้จี้ ข้าวเช้าไม่คิดเตรียม เดินผ่านร้านสะดวกซื้อค่อยหานมหรือขนมปังมากิน ผลจากการใช้ชีวิตแบบไม่ใส่ใจทำให้ตอนนี้โรคกระเพาะถามหา ต้องพกยาติดกระเป๋า แต่กินอาหารไม่เป็นเวลาจนชิน มาปรับตัวตอนนี้ก็สายเกินแก้ ตอนไม่ปวดท้องไม่มีความคิดอยากเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมตัวเองอยู่เลย

            เด็กหนุ่มยื่นเหรียญพอดีค่าขนมปังให้พนักงานร้านสะดวกซื้อ เดินทอดน่องไปเคี้ยวขนมปังไป ย่างเท้าขึ้นสะพานลอยอย่างเกียจคร้าน

เพลงบัลลาดนุ่มนวลกลบเสียงจอแจของผู้คน

ชีวิตเรียบง่ายไร้สีสันแบบเดิมๆ อันน่าเบื่อหน่ายเป็นความสุขของคนไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงอย่างมิยูกิ เขาหวังว่าวันคืนจะเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ แต่แล้วนิสัยชอบมองหน้าผู้คนที่สัญจรบนท้องถนนก็ทำให้เขาชะงักไป

บนถนนด้านล่าง เงาร่างเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่กำลังหัวเราะพูดคุยกับเพื่อนผมดำโดดเด่นท่ามกลางผู้คนจอแจ

แม้เห็นใบหน้าไม่ชัดเพราะระยะห่างและเพราะสายตาอันไม่ค่อยได้เรื่องแต่มิยูกิคลับคล้ายว่าได้เห็นคนคนนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ทิวทัศน์ที่เห็นซ้อนทับกับทิวทัศน์ที่ก้ำกึ่งระหว่างแปลกตากับคุ้นเคย

ความฝันซ้อนทับความเป็นจริง

สองเท้าขยับไปเองอย่างไม่อาจควบคุม มิยูกิโยนขนมปังที่เหลือนิดหน่อยทิ้งลงถังขยะ จากสาวเท้าเร็วๆ กลับกลายเป็นวิ่งสุดกำลังเมื่อร่างนั้นกำลังถูกคนที่ถนนด้านล่างกลืนหายไป

เพราะไม่ค่อยได้วิ่ง พอออกแรงมากหน่อยจึงรู้สึกเจ็บบริเวณปอด กระนั้นสองขาที่เมื่อยล้ากลับไม่ยอมลดความเร็วลง มิยูกิวิ่งตึกๆ ลงสะพานลอย แหวกฝูงชนเพื่อควานหาร่างที่สะกิดหัวใจให้สั่นไหว ความฝันที่ลืมเลือนไปปรากฏภาพหลังม่านตาเป็นฉากๆ รบกวนการมองเห็นจนชนคนไปทั่ว

อยู่ที่ไหน อยู่ที่ไหน อยู่ที่ไหน...!

เด็กหนุ่มร้อนรนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่เข้าใจตัวเอง รู้แต่ว่าต้องหาคนคนนั้นให้เจอ อยากพบ อยากคุยด้วย

ขอโอกาสอีกสักครั้ง...

แค่ครั้งนี้ก็ยังดี...!

ประกายสีน้ำตาลสะท้อนแสงแดดราวจะตอบรับคำวิงวอนนั้น คลื่นมนุษย์ตรงหน้าเคลื่อนกายออกให้เห็นแผ่นหลังที่ตามหารำไร

มิยูกิพุ่งทะยานไปข้างหน้า ยื่นแขนออกไปหมายจะคว้าจับร่างที่หลอกหลอนไม่ว่าจะยามหลับยามตื่น

ชื่อหนึ่งหลุดออกจากปากโดยไม่รู้ตัว

“ซาวามุระ!”