[Fanfic Daiya no A ; Kousawa] วันหนึ่ง

Fanfic Daiya no A

วันหนึ่ง

Pairing : Okumura Koushuu x Sawamura Eijun

Rating  : SFW

ร้านทำผมเจ้าประจำอยู่ห่างบ้าน พอดีเพิ่งมีร้านใหม่มาเปิดใกล้ๆ เซโตะ ทาคุมะดีใจยิ่งนัก ปอยผมสีแดงด้านหน้าที่เขาภูมิอกภูมิใจนักหนาเริ่มเกิดอาการสีจาง นอกจากจะเติมสีใหม่ก็อยากเปลี่ยนลุคเล็กๆ น้อยๆ ด้วยการแต่งทรงแบบอื่น หากทางร้านทำถูกใจและราคาไม่แพงก็ตั้งเป้าจะผันตัวเป็นลูกค้าประจำ

โอคุมุระ โคชูซึ่งมาเป็นเพื่อนแบบเลยตามเลยไม่ได้สนใจเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกนัก เอาเข้าจริงดวงตาสีเขียวอย่างคนต่างชาติที่เฉียงขึ้นนิดๆ กับนิสัยเฉพาะตัวทำให้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในเชิงไม่ดี เป็นแบบนี้เลยยิ่งไม่มีใจสนสายตาคนรอบข้าง เรื่องปรับรูปโฉมจึงไม่อยู่ในระบบความคิด

โคชูผลักประตูกระจกตามหลังทาคุมะเข้าไป ไม่คิดเสวนากับเจ้าของร้าน เลือกดิ่งตรงไปยังโซฟาเพื่อประกาศว่าตนไม่เกี่ยว พอดีใต้โต๊ะกระจกมีนิตยสารกีฬาวางอยู่เขาจึงหยิบมาอ่าน หากหย่อนก้นนั่งไม่ทันให้เบาะร้อน หูแว่วเสียงกระดิ่ง จากนั้นก็มีคนมายืนอยู่ด้านหน้า

ดวงตาสีเขียวละจากคอลัมน์รายงานผลการแข่งเบสบอลตามสัญชาตญาณ

“คุณลูกค้า ตาสวยขนาดนี้ไม่น่าไว้ผมปรกตาเลยน้า”

“...!”

กำลังจะอ้าปากพูด สมองพลันว่างเปล่าโล่งโจ้งเมื่อพนักงานร้านผู้ปรากฏกายปุบปับถือวิสาสะใช้มือข้างหนึ่งเสยผมหน้าของตนขึ้นแล้วชะโงกหน้าเข้ามาจ้องอย่างพินิจพิเคราะห์ รูม่านตาสีเขียวขยายกว้าง สิ่งที่เห็นคือเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล นัยน์ตาสีอำพัน...น่าจะแก่กว่าตนไม่กี่มากน้อย

ชั่วขณะที่สมองหยุดทำงาน พนักงานคนนั้นทำท่าคิดหนักพลางขยับปลายนิ้วอุ่นๆ จัดผมของตนตามใจชอบ

“ตัดตรงนี้ให้สั้นลงหน่อยก็ดีนะ แต่แค่หวีเปิดก็...”

“ซาวามุระ!”

“เหวอ...!”

คนอัธยาศัยดีเกินเหตุปล่อยมือในบัดดล ไม่เพียงเท่านั้น จากโน้มตัวเข้าหาจนหน้าแทบชิดก็กลับกลายเป็นยืนตัวตรงแหน่วแขนแนบข้างลำตัว สีหน้ารึก็แข็งทื่อ เจ้าตัวละล่ำละลักหันไปทางเจ้าของร้าน เหงื่อกาฬไหลพลั่ก

“ขอโทษครับ คริสซัง!”

เจ้าของร้านผู้ถูกเรียกว่า ‘คริสซัง’ ระบายลมหายใจอ่อนใจ “บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้มีมารยาทกับลูกค้าน่ะ อย่าไปยุ่มย่ามตามใจชอบ เข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ ขอประทานโทษครับ!”

“ไม่ใช่ขอโทษฉัน...”

“ครับ! ขอประทานโทษครับ!” หมุนตัวเก้าสิบองศามาโค้งให้ลูกค้า

คริสอยากจะกุมขมับ หากรู้ดีว่าก่อนอื่นตนมีเรื่องต้องทำ ชายหนุ่มลูกครึ่งหันมากล่าวขอลุแก่โทษแบบเดียวกับลูกมือด้วย

โคชูเห็นแล้วเครียด เขาไม่อยากทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่จึงตัดสินใจส่ายหน้าน้อยๆ เป็นการสื่อว่าไม่เป็นไร เห็นดังนั้นเจ้าของร้านจึงมีสีหน้าผ่อนคลายลงก่อนหันไปโอภาปราศรัยกับทาคุมะเรื่องทรงผมที่ต้องการต่อ จะมีก็แต่ผู้มาใหม่ที่หันรีหันขวางไม่รู้จะทำอะไร ปกติเจ้าตัวคงนั่งแกร่วแถวๆ จุดที่โคชูนั่ง แต่เพราะเพิ่งทำให้ลูกค้าไม่พอใจ (?) หนนี้เลยไม่อาจทำตัวอย่างเคย

ด้วยกระจกบริเวณด้านหน้าสะท้อนให้เห็น คริสซึ่งกำลังผสมสีเอ่ยอีกครั้งโดยไม่หันกลับมามอง “ซาวามุระ ถ้าไม่มีอะไรก็ทำก็นั่งเฉยๆ อย่ายืนขวางทาง”

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล ไม่มีกระแสบังคับกะเกณฑ์...ทว่ามีบางอย่างบอกว่าห้ามขัด

...คนไม่มีอะไรทำเลยมานั่งชิดโซฟาอีกฝั่ง

โคชูพยายามไม่หันไปมอง กระนั้นก็ยังได้ยินเสียงเพื่อนสนิทหัวเราะแว่วๆ ขณะนึกฉุนว่าตลกอะไรนักหนา หางตาอดเหล่ไปด้านข้างไม่ได้

เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีอำพันนั่งคอตก ท่าทางเซื่องซึมเหมือนทำสิ่งผิดพลาดใหญ่หลวง เหนือศีรษะมีกระไอมืดมนปกคลุม บางทีอาจโดนตำหนิเรื่องพฤติกรรมทำนองนี้มาแล้วหลายครั้งตั้งแต่ก่อนย้ายมาเปิดร้านที่นี่

เจ้าของดวงตาสีเขียวละสายตาไปมองภาพสะท้อนตัวเองในกระจกบานใหญ่ด้านหน้า

สาเหตุที่เขาไว้ผมปรกตาเพียงเพราะไม่สนใจตัด ไม่ใช่ว่าอยากหลบหนีสายตาใครถึงต้องซ่อนใบหน้าตัวเอง โคชูเป็นพวกทำอะไรตามใจชอบมากกว่าจะแคร์สายตาคนอื่นอยู่แล้ว

ถึงอย่างนั้น

นี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีคนชมว่าเขาตาสวย...

โคชูไม่ได้มีบุคลิกแปลกๆ ที่จะขุ่นขึ้งเมื่อถูกชม กระนั้นคนที่ชมเขาดูเหมือนจะเข้าใจผิดว่าเขาโกรธจนมีสภาพอย่างที่เห็น อันที่จริงก็ไม่ใช่แค่คนคนนั้น ขนาดเจ้าของร้านยังดูเหมือนจะคิดไม่ต่าง มีแต่เพื่อนสนิทที่คบหากันมานานอย่างทาคุมะที่ยังทำหน้าเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวดังเดิม

เด็กหนุ่มลอบมองสีหน้าหม่นหมองของพนักงานร้านข้างตัว...รู้สึกประหลาดขึ้นมาดื้อๆ เขาชั่งใจครู่หนึ่ง จากนั้นจึงวางนิตยสารลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

สายตาสามคู่หันมารวมกันที่ตนเป็นจุดเดียว...โดยเฉพาะเด็กหนุ่มผมน้ำตาล สีหน้าเจ้าตัวฉายชัดว่ากระทำความผิดใหญ่หลวง เห็นแบบนั้น โคชูจึงพูดสิ่งที่คิดไว้ออกไป

“ช่วยตัดผมให้ที”

“เฮะ?”

เห็นสีหน้าดังกล่าว โคชูค่อยเบาใจว่าตนคงตัดสินใจถูก

“จะทรงไหนก็เอาตามที่เห็นควรเถอะครับ”

“...มะ ไม่ได้โกรธ...”

“รบกวนด้วยครับ”

เด็กหนุ่มเอ่ยขัดคนที่มือไม้สั่นน้ำตารื้น ลางสังหรณ์บางประการบอกว่าคนคนนั้นเป็นคนรับมือยากและไม่ควรต่อความยาวสาวความยืดมากกว่าที่เป็น โคชูเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่ว่าง ขึงตาใส่เพื่อนที่ปิดปากกลั้นยิ้ม ทั้งยังอ้าปากพูดโดยไร้เสียงว่า ‘ใจดีจังน้า~’

…ออกจากร้านเมื่อไหร่มีเคลียร์แน่

ไม่นานมีคนมายืนซ้อนด้านหลัง ดวงตาสีอำพันที่เมื่อครู่หม่นแสงเป็นประกายระยับ

“งั้นก็...ขอความกรุณาด้วยนะคร้าบ!”

“...”

เมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจก โคชูตัวแข็งทื่ออีกครั้ง

ทำไมพอเห็นคนคนนี้ยิ้มแล้ว...

ดูท่าวันนี้จะเป็นวันไม่ปกติวันหนึ่ง






Talk

ไม่ปกติจริงๆ โคชูคุงของแรง เรื่องนี้มาได้ไงก็ไม่รู้