[Fanfic Jujutsu Kaisen ; GoYu] Voice & Mark

 Fanfic Jujutsu Kaisen

Voice & Mark

 

 

Pairing   : Gojo Satoru x Itadori Yuji

Rating    : NSFW

Note       : Romance / Fluffy

 

 

 

                “ฮะๆ จริงเหรอ? แต่คนที่ผมชอบมีแค่เธอนะ”

                เสียงมีชีวิตชีวาเจือเสียงหัวเราะ

                “ขอจูบ...ได้หรือเปล่า?”

                เสียงลังเลแกมเขินอาย

                “รักสิ รักที่สุดเลยล่ะ”

                เสียงจริงจังและอ่อนโยน เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

                ไม่เพียงสีหน้าและแววตาที่ถ่ายทอดความในใจไปยังผู้พบเห็น น้ำเสียงเองก็สามารถแสดงอารมณ์ความรู้สึกได้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ยิ่งกับโทนเสียงหรือน้ำเสียงที่ชอ อาจทำคนฟังอ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งเหลวได้ง่ายๆ สายอาชีพเกี่ยวกับเสียงโดยเฉพาะกลุ่มที่ขาย ‘เสียง’ เช่น นักร้อง นักพากย์จึงเป็นอีกตลาดที่มีแฟนคลับตามซัพพอร์ตอย่างเหนียวแน่น

                อันที่จริงการประกอบอาชีพสุจริตและก้าวหน้าในหน้าที่การงานเป็นเรื่องดี แต่พอไอ้คนพูดประโยคชวนเขินด้านบนเป็นแฟนของตัวเอง โกะโจ ซาโตรุไม่สบอารมณ์ - อย่าง – มาก

                ดราม่าซีดีเซ็ตใหม่ที่มีอิตาโดริ ยูจิเป็นแคสต์วางขายวันนี้วันแรก โกะโจจองกับร้านใกล้ที่ทำงานเอาไว้ เลิกงานก็พุ่งไปรับของ ไม่ต้องกลัวว่าจะหมดก่อนหรือร้านไม่เอามาลง หลังอาบน้ำอาบท่าเสร็จ เขาหาท่านั่งสบายๆ จากนั้นสวมหูฟังแล้วกดเล่นแผ่น

                การได้ยินเสียงคนรักมากระซิบรดหูด้วยประโยคหวานๆ หลังเหน็ดเหนื่อยจากงานช่างชวนให้ชื่นใจ

                แต่

เขา ไม่ ได้ เป็น คน เดียว ที่ ได้ ยิน

                ฉะนั้นชายหนุ่มเต็มตัวที่กำลังนั่งใส่หูฟังอยู่บนโซฟาจึงหน้าแดงสลับเขียว     

                วันนี้เป็นวาเลนไทน์ มีงานใหม่ๆ ออกมาเอาใจสาวน้อยสาวใหญ่มากมาย แค่ดราม่าซีดีที่อิตาโดริมีส่วนร่วมยังวางจำหน่ายวันเดียวกัน 3 ชุด เท่าที่ดูเนื้อหาคร่าวๆ มีทั้งสไตล์รุ่นน้องในชมรมผู้ร่าเริงและหัวช้าเล็กน้อย ปิศาจจิ้งจอกจอมทะเล้น และเพื่อนสมัยเด็กผู้อ่อนโยน

                โกะโจเพิ่งฟังเรื่องสุดท้ายจบไปเซ็ตเดียว นอกจากหูใกล้ละลายคืออยากกระอักเลือดออกมาคำโต

ในเว็บไซต์หรือบล็อกของบรรดาแฟนคลับพากันวี้ดว้ายกระตู้วู้มโนกันเป็นช่องเป็นฉากก็เพราะบทพูดเซอร์วิสพวกนี้ เขาต้องระงับมือตัวเองสุดความสามารถไม่ให้คอมเมนต์โต้กลับไปว่าแฟนมโนของพวกเธอเป็นแฟนตัวจริงของฉันนะเฟ้ย! เลิกเอาแฟนคนอื่นไปจินตนาการเตลิดเปิดเปิงได้แล้ว!

                คงเพราะยึดมั่นในการสวมบทบาทเพื่อมอบความสุขให้ผู้ฟังอย่างตรงไปตรงมา แม้สายงานพากย์จะแตกแขนงยิบย่อยหลากหลาย  ทว่างานที่คนรักของตนรับมีแต่ดราม่าซีดีสาวน้อยหรือไม่ก็เกมจีบหนุ่ม อิตาโดริเคยบอกไว้ หากเสียงของตนสามารถเยียวยาใครหรือทำให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลายได้ก็คงดี ดังนั้นจึงตั้งเป้าหมายอยากเป็นนักพากย์มาตลอด โกะโจไม่เคยคิดห้าม จนกระทั่งได้มาสัมผัสสิ่งที่เรียกว่า ‘ดราม่าซีดีสาวน้อย’…

ต่อให้ไม่รับบทติดเรทก็เถอะ...มันก็ยัง...ยัง...

                อย่ามาทำเสียงจูบสิ!

                อย่างน้อยช่วยพากย์หนัง ละคร หรืออนิเมได้ไหม!

                ด้วยเหตุนี้พออิตาโดริ ยูจิกลับถึงบ้านหลังเสร็จสิ้นอีเวนท์มีตติ้งวันวาเลนไทน์ก็เห็นคนรักของตัวเองนั่งใส่หูฟังหน้าตูม ถ้วยพุดดิ้งเปล่ากองเกลื่อน ตอนแรกเขาเป็นงงว่าเกิดอะไรขึ้น กระทั่งเห็นแผ่นซีดีบนโต๊ะถึงได้มองเห็นที่มาที่ไปรางๆ ประสบการณ์ตรงทำให้มีความคิดอย่างหนึ่งทันที...หนีดีมั้ยเนี่ย?

                ทว่าโกะโจไวกว่า หันมาเห็นเข้าเสียก่อน

                “กลับมาแล้วเหรอ?”

                หูได้ยินว่า ‘กลับมาแล้วเหรอ?’ แต่สมองแปลความหมายได้ว่า ‘มานี่หน่อยซิ’

                อิตาโดริประเมินสถานการณ์ มองออกว่าคนรักกำลังหงุดหงิด ถ้าพาสารร่างติดกลิ่นคนอื่นเข้าไปใกล้มีหวังจากงอนนิดๆ หน่อยๆ กลายเป็นหึงสะบัดแน่นอน...เอาเป็นว่า รีบไปอาบน้ำก่อนจะดีกว่า

                เนื่องจากเป็นนักพากย์ผลงานสำหรับหญิงสาว อีเวนท์สำคัญสำหรับสาวๆ อย่างวาเลนไทน์จึงมีคิวงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ ที่จริงงานมีตติ้งเกมจีบหนุ่มของวันนี้จบลงตั้งแต่บ่ายสองแล้ว แต่อิตาโดริมีอะไรมาเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มถึงได้เสียเวลาเตรียมการมากมายจนมาถึงบ้านเอาตอนสองทุ่ม

                “คุณซาโตรุ”

                หลังออกมาจากห้องน้ำ เห็นชายหนุ่มผมขาวยังคงนั่งฟังดราม่าซีดีในอิริยาบถเดิม อิตาโดริยิ่งเกร็งขึ้นหลายส่วนเพราะสีหน้าโกะโจมืดทะมึนขึ้นอีกสองระดับ ฝ่ายนั้นเห็นเขาแล้วก็กวักมือเรียก พอเดินเข้าไปใกล้ ขายาวๆ ของคนบนโซฟาเหยียดออกมาจับล็อกจนเกือบหน้าทิ่ม เสียงทุ้มต่ำประณามเข้าให้

                “คนเจ้าชู้!”

                “...”

                ...ตอบสนองไม่ถูกเลยเฟ้ย

                ขาสองข้างโดนล็อกติดกันจนขยับไม่ได้ อิตาโดริถอนหายใจดังเฮ้อ ทิ้งความคิดขัดขืนก่อนทิ้งตัวลงใส่โกะโจแทน กลายเป็นว่าพอนั่งลงแล้ว ขายาวๆ ที่เคยล็อกขาของตนขยับขึ้นมาล็อกเอว ส่วนคนที่นั่งซ้อนด้านหลังโยนหูฟังทิ้งแล้วอ้าแขนกอดรัดตนแน่น หนำซ้ำ...

                “โอ๊ยๆๆๆ! อย่ากัด คุณซาโตรุ เจ๊บบบบ!!”

                หลังคอโดนกัดจมเขี้ยว อิตาโดริดิ้นพราด ร้องขอความเห็นใจเสียงหลง แต่ยิ่งดิ้นแขนขาปลาหมึกยิ่งกอดรัดแรงขึ้นจนแทบจะหักกระดูกตนเป็นส่วนๆ เห็นท่าไม่ดีเขาจึงต้องงัดไม้ตายออกมาใช้

                “ผมอุตส่าห์ให้โนบาระจังช่วยสอนทำช็อกโกแลต โอ๊ย! นี่ จะกินมั้ยครับ! เลิกกัดได้แล้ว!”

                “ช็อกโกแลตเหรอ?”

                เทียบกับน้ำเสียงกะบึงกะบอนตอนต่อว่าเมื่อกี้ เสียงของโกะโจประโยคนี้สดใสและเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น

                อิตาโดริผ่อนลมหายใจเมื่อพันธนาการคลายออกเล็กน้อย เขาเหล่ตามองคนด้านหลัง เห็นแฟนหนุ่มกระพริบตาปริบๆ ด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม จากกัดคอเปลี่ยนมางับหูเล่น

                “ของขวัญวันวาเลนไทน์ไงครับ”

                ช็อกโกแลตขนาดหัวแม่มือ 2 ก้อนใส่ในกล่องใบเล็ก เรียบง่ายตั้งแต่ตัวช็อกโกแลตยันบรรจุภัณฑ์ แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นของโฮมเมด

                อิตาโดริ ยูจิทำเป็นแต่อาหารคาว ไม่ถนัดทำของหวานทุกจำพวก ปีก่อนๆ ถ้าไม่ใช่ไม่ได้ให้ช็อกโกแลตเลยก็จะให้ช็อกโกแลตจากร้านค้า นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันที่โกะโจได้ช็อกโกแลตทำเอง

หนุ่มผมขาวอ้าปากงับช็อกโกแลตจากปลายนิ้วที่ยื่นส่งมาให้ตน ถามว่าอร่อยไหม ความจริงแล้วธรรมดามาก...เนื้อไม่เนียนด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อเป็นผลมาจากความพยายามและความเอาใจใส่ของอิตาโดริ ให้กินเป็นโหลก็สบาย

“มีแค่ 2 ชิ้นเพราะที่เหลือเละเทะจนกินไม่ได้ เอาไว้ผมจำพยายามฝึกทำใหม่นะครับ ปีหน้าจะทำช็อกโกแลตอร่อยๆ มาให้นะ”

                ติดงานวันสำคัญ แถมโกะโจยังดีอกดีใจกับช็อกโกแลตเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ได้ดีเด่ อิตาโดริรู้สึกผิดกว่าตอนก่อนให้ช็อกโกแลตเสียอีก

โกะโจดันคางคนรักให้แหงนมาด้านหลัง พอตัวเองก้มหน้าลงก็จุ๊บปากอีกฝ่ายได้พอดี ชายหนุ่มที่อารมณ์ดีแล้วกล่าวยิ้มๆ “ได้ ฉันจะรอ”

โกะโจ ซาโตรุเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดา แม้หน้าหล่อๆ กับขายาวๆ จะดึงดูดแมวมองแต่เขาไม่สนใจเข้าวงการบันเทิงจึงปฏิเสธทุกคนที่เข้ามาหลอกล่อชักชวนอย่างเย็นชา เจ้าตัวให้เหตุผลว่าขอทำงานที่มีวันหยุดแน่นอนดีกว่า เป้าหมาย OT เป็นศูนย์เองก็รักษาไว้ได้อย่างเคร่งครัด แม้พฤติกรรมปิดโทรศัพท์หนีนอกเวลางานจะสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้เพื่อนร่วมงานอยู่บ้าง แต่ตอนมาทำงานเจ้าตัวทำหน้าที่ได้ดีเลิศไร้ที่ติจึงไม่มีใครกล้าสอดปากวิพากษ์วิจารณ์

ที่โกะโจควบคุมเวลาทำงานของตัวเองอย่างเต็มที่ก็เพราะเวลาว่างของอิตาโดริเอาแน่นอนไม่ได้ หากมีใครคนหนึ่งในพวกเขามีตารางชีวิตเป็นระเบียบแบบแผน การจัดตารางเวลาของอีกคนก็จะง่ายดายมากขึ้น อิตาโดริซึ้งใจในความเอาใจใส่ของคนรัก แค่นิสัยเสียอย่างสองอย่างเช่นชอบกัดคนน่ะเมินได้ก็เมินๆ ไปเถอะ

หงับ

แต่ลดๆ ลงหน่อยก็ดีนะ...

อารมณ์ดีได้เดี๋ยวเดียว ดูเหมือนสุดที่รักของอิตาโดริจะกลับมารำลึกได้แล้วว่าตนกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไรค้างอยู่ ปากที่ว่างจากการกินพุดดิ้งกับช็อกโกแลตหันมาแทะอิตาโดริต่ออีกคำรบ จะอย่างไรก็คบกันมาพักใหญ่ ต่อให้โกะโจหาเรื่องสารพัดสารพันมาหึงตาเขียว ทว่าตอนนี้คิดสาเหตุอยู่ได้ไม่กี่อย่างหรอก

หาว่าเจ้าชู้เหรอ?

แล้วยังกองดราม่าซีดีนี่อีก

มันเป็นงาน แถมไม่รับพากย์ BLCD ตามที่ขอแล้วไง สุดท้ายก็ยังงอนอยู่ดีเรอะ?

อิตาโดริกลั้นเสียงโวยวายจากการโดนกัดไหล่ ก่อนทนเจ็บไม่ไหวจนต้องร้องจ๊ากหมดสภาพ เขารีบคว้าใบหน้าคนรัก จากนั้นกระซิบบางอย่างริมหู “...----“

โกะโจหยุดกัดทันที

อิตาโดริฉวยโอกาสกระซิบเพิ่ม “...-------“

เท่านั้นผิวหน้าของคนขี้หึงก็ซับสีเลือด แข็งทื่อไปทั้งตัว

แต่เดิมอิตาโดริกะจะเอาใจพอให้คลายโมโห ทว่าเขาเดินเกมพลาดไปหน่อย เพราะโกะโจ ‘แข็ง’ ไปทั้งตัวจริงๆ ต่อให้พรุ่งนี้จัดตารางให้ว่างเพื่อชดเชยที่วันนี้ไม่ว่างแล้วก็เถอะ แต่เฮ้...อิตาโดริตอนนี้เหนื่อยมาก ไม่พร้อมฟาดฟันกับใครทั้งสิ้น อย่างน้อยก็ขอให้เขาได้นอนสักงีบก่อนได้ไหม?

ปฏิกิริยาตอบสนองอันว่องไวทำให้เจ้าหนุ่มนักพากย์ดีดตัวออกจากตักแฟนหนุ่มตัวโต ทว่าแขนขายาวๆ ของเจ้าของตักไวกว่า คว้าทีเดียวก็จับมากอดจมอกได้แล้ว

“ยูจี่~~~!”

ความรู้สึกของการโดนอาวุธลับทิ่มแทงชัดเจนกว่าเมื่อครู่เสียอีก

อิตาโดริซึ่งกองอยู่บนตักโกะโจเหงื่อกาฬไหลพราก ไม่กล้าขยับดิ้นซี้ซั้วด้วยเกรงจะทำสถานการณ์เลวร้ายลง แต่แม้เขาระมัดระวัง อีกคนไม่ให้ความร่วมมือก็สูญเปล่า โกะโจบดเบียดร่างกายประกาศเจตนารมณ์ชัดแจ้ง ไม่เพียงใช้ส่วนนั้นสีกับบั้นท้ายของอิตาโดริ มือเย็นๆ ยังเริ่มลากเข้าไปใต้ร่มผ้าอย่างหน้าไม่อาย

“ยูจิ~ ทำกันเถอะ~”

เมื่อถูกบังคับให้เอียงคอไปรับจูบ มองเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนเจิดจ้าชวนตาพร่าของคนรัก กระดูกทั้งตัวแทบละลายกลายเป็นน้ำ อิตาโดริตาพร่า สมองมึนเบลอเหมือนดื่มสุรา

แม้นิสัยโกะโจจะค่อนข้างมีปัญหา แต่ที่คบกันมาได้ขนาดนี้ก็เพราะรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบารวมทั้งตะล่อมกล่อมคนรักอย่างเหมาะสม...ไม่ใช่แค่อิตาโดริหรอกที่รู้ว่าต้องทำอย่างไรโกะโจถึงจะพอใจ ฝ่ายโกะโจเองก็รู้เช่นกันว่าคนรักแพ้อะไร

ฉะนั้น แม้ในหัวจะมีสารพัดวิธีทำโทษอิตาโดริฐาน ‘สารภาพรักกับคนอื่น’ ไปทั่วในวันวาเลนไทน์ การแสดงออกภายนอกของโกะโจก็ยังคงเป็นมนุษย์ผู้มีอารยะ

กระทั่งโอ้โลมจนอิตาโดริหมดสิ้นเรี่ยวแรงขัดขืนนั่นแหละ หน้ากากสุภาพชนถึงได้แตกเป็นชิ้นๆ

รอยยิ้มหวานหยดอวดฟันเขี้ยว...แต่ใบหน้ามืดทะมึนดั่งฟ้าครึ้มฝน

“เมื่อกี้ ยูจิเป็นคนพูดเองนะ...?”

แสงจากโคมไฟหัวเตียงกระทบแนวฟันที่เรียงตัวสวยงาม อิตาโดริ ยูจิตระหนักได้ทันทีว่าซวยละ... แม้มันเป็นความผิดของโกะโจะเองที่เลือกฟังดราม่าซีดีหวานหูในวันวาเลนไทน์แล้วเอามาหึงดะ แต่ขอบเขตความหึงหวงของคนคนนี้อยู่ตรงไหนอิตาโดริไม่อยากหาคำตอบแล้ว

 “...อึก!”

เสียงประหลาดหลุดออกมาจากคอเสียงหนึ่ง

...เสียงชวนหน้าแดงใจสั่นที่ไม่มีวันได้ยินจากกองดราม่าซีดีของคนด้านล่างเสมือนเล็บแมวข่วนยิบๆ โกะโจเลียริมฝีปาก ร่างกายกระทำสิ่งที่บรรยายออกมาไม่ได้อย่างอาจหาญเป็นที่สุด

“จนถึงพรุ่งนี้ยังไงก็อยู่กันแค่สองคน ถึงเสียงหายไปเลยก็ไม่เป็นไร เพราะงั้น ร้องอีกเยอะๆ ได้เลย...เนอะ?”

ว่าแล้วก็จูบปลีน่องที่มีแต่รอยฟันอย่างรักใคร่ นัยน์ตาวาววับ

อิตาโดริ ยูจิผู้กำลังสำนึกเสียใจทีหลัง ตอนนี้เหลือแค่ศักดิ์ศรีก้อนสุดท้ายที่ทำให้ไม่แกล้งตาย เมื่อโดนกระทุ้งหนักๆ เขาตัดสินใจกลับลำอีกหน “คุณซาโตรุ”

 น้ำเสียงออดอ้อนหวานหยด...สื่อความนัยโดยไม่ต้องแจกแจง ที่ปากดีเมื่อกี้ผมโดนผีห่าซาตานเข้าสิง ขอประทานอภัยเป็นอย่างสูง ถือเสียว่าไม่ได้พูดแล้วยกโทษให้ด้วยเถอะขอรับ!

แต่การกระทำของอิตาโดริ ยูจิยามเปลือยกายอยู่บนเตียง ไม่ว่าจะรุกคืบหรือถอยหนี...แบบไหนก็ปลุกเร้าความต้องการทางเพศของโกะโจทั้งสิ้น

ชายหนุ่มผมขาวไม่ฟังเสียง สนใจแต่จะเติมเต็มความเหือดหิวทางกายท่าเดียว

“กางขาแล้วขยับสิ ยูจิ”

เจ้าของชื่อหดคอ...แอ่งชีพจรถูกเลีย ร่างกายโดนโยกเขย่า

“แล้วก็ปากนี่น่ะ...”

นิ้วเรียวยาววาดทับริมฝีปากส่อนัยทางเพศ ก่อนค่อยๆ ลากต่ำลงมาเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...

“บอกรักฉันชดเชยให้เต็มที่ล่ะ~ เอาให้ไม่เหลือเสียงไปทำเจ้าชู้ใส่คนอื่นเลย”

อิตาโดริ ยูจิน้ำตาไหลพราก

ตราบใดที่แฟนหนุ่มเจ้าปัญหายังใจคอคับแคบเอาแต่หึงหวงแม้กับเรื่องเล็กน้อยอยู่เช่นนี้ และตราบใดที่ตนก็ยังหลงรักอีกฝ่ายหัวปักหัวปำ...เห็นทีต้องพิจารณารับพากย์บทละครกับภาพยนตร์อย่างจริงจังซะแล้ว